magdur

bazen insan,
          kendi hayatında bile
          misafir gibi hissediyor.
          günler geçiyor,
          yüzler değişiyor,
          saatler ilerliyor,
          ama içindeki o sessiz soru
          hiç susmuyor:
          ben gerçekten yaşıyor muyum,
          yoksa yalnızca varlığımı sürdürmeye mi çalışıyorum?

belki de insanın en ağır yükü, kendi varlığının nedenini bilmeden her sabah yeniden uyanmaktır. aynaya baktığında gördüğün kişinin gerçekten sen olup olmadığını, yoksa sadece yaşamaya devam eden boş bir kabuktan ibaret olduğunu düşünürsün.

kendimi ağacın altında oturup, sırf hangi inciri seçmeye karar veremediğim için açlıktan ölürken gördüm. incirlerin hepsini istiyordum ama birini seçmek geri kalanının tamamını kaybetmek anlamına geliyordu. ben orada karar vermeden oturdukça, incirler birer birer buruşup, kararmaya başladı ve tek tek her biri ayaklarımın dibine düştü. 

mery

daha anaokuluna giderken de adil değildi bu dünya bana belki çocuktum anlamadım ama simdi geçmişte yaşadığım o acı gerçeklerin ağırlığıyla yüzleşiyorum bazen aile dediğimiz o yuva bizim iyiliğimizi istemeyen insanlarla dolu olabiliyor..oturup hiç kimseye anlatmadım içimdekileri kimse bilmedi..belki zayıflık olarak gördüm ya da gerçekten aciz biriyim bilmiyorum..ama yaşadıklarım gerçekten boğazımda bir yumru olup büyüyor aslında böyle şeyleri konuşmak hiç benlik değil çünkü dedim ya ben hiç kimseye kendimi açmayı sevmem kimse ne yaşadığımı bilir sanır ama bilmez iste kimse bilmiyor..ah nefret ediyorum ondan belki de kendimden ediyorum çünkü ben asla onun gibi davranamazdım dedim ya aciz biriyim.

tanıdık bir yerde bul beni.

ölüler böyle sever.

duygularım feryat figan.