♤

Serdar Ortaç dinliyorum 

Kalbimde bir ağrı var bu gece. Sanki sabahı göremeyecek bir insanın acısı var, biliyorum. Geçenlerde limana gittim, gelip geçen gemileri seyre daldım. Ve meftu buldu kalbimin ağıtlarında senin gözlerin.
          Ayrılma benden seyre dalayım mavi okyanusu. Sahi, iyi misin? Belki sormamıştır kimse sana, ama ben sorayım sana. Biliyorum çocuğum, anneni arıyorsun. Ama hayır, okyanusun içinde o. Derin ve mavi, kimsenin ulaşamıyacağı balıkların gölgesi içinde uyuyor. Öyle güzel ki balıklar bile dokunmuyor ona. En zalim olanı bile. Ağlama, çocuğum, ağlama. Bunu yüreğinden dileyen o idi. Lakin üzülme sende gideceksin onun yanına. Herkes gidecek.

Come on, don't leave me

Ağıtların içerisinde bir çığlık meftu buldu. 

Am l blind, deaf and mute? l knew nothing about real life. Yes, that's true., but l'm only human too. I know life is hard. But, l still want to live. Everyone will die, and l will die with them. Why won't anyone let me live? l am alone with my book. Anyway...

Çaresizim, çaresiz.

Üstünlüğümü yitirdim. Tanrıya meydan okumak isterdim seni görene kadar. Sonra anladım ki Tanrı da güzel şeylere vesile olurmuş. O kadar imrendim ki tanrıya, seni öldürmek istedim. Dokunduğun her bir şeyi kainattan yok etmek ve babanın yanına gömülmeni diledim. Belki hatırındadır, bir gün usulca yamacıma geldin ve bana ne söyledin? Hatırlıyor musun? O vakit ben söyleyeyim ki kulakların işitsin "Tanrı her zaman seninledir. Sen onu bıraksan da o seni bırakmaz. O sana herşeyden daha yakın." Tanrı benimleyse neden sen benimle değilsin? Güya...sizin gibiler tanrıyı sevdiğini öne sürer? Yoksa tanrı bizi geçici mi sever? Ah hayır...şaka yapıyorum. Sen ve sen gibiler kendilerini biz insanlardan üstün görürler ve o mükemmel ötesi ahlakları ile birlikte tepeden seni gözlerler.

Senden ayırdılar beni ki mutlu olamayayım. Bütün dünyayı fethedecek gücü olan ben nasıl olur da seni fethedemez? Unvanımın başına "büyük" ekleseler ne fayda? Senin nur yüzünde ki o al yanakları hissemedikten sonra. Söyle! Düşmanımın kızı; Nasıl olur da beni bu dünyaya el pençe yaparsın? Ölmeyi bu kadar isterken ben...Neden ant içmişçesine yaşamama vesile olursun? O kiraz dudaklarından tek bir söz dahi çıkmasa da o taptığım toprak gözlerin ne cüretle bana "yaşa!" Diye haykırabilir? Sen ki kaderimin kara yazısı! Belki bu dünyada kavuşamayacağım o ellerin...ah ne güzeller. Benim güzel mihnet vesilem, ben gider iken başka bir diyara. Haykır ismimi ne olursun, beni seviyormuş gibicesine. -Ki kalmasın gam-ı şuurum bu diyarda.

Acı çekiyorum bu meçhul gecenin sabaha giden yolunda. Belkiler ve keşkeler hiç bitmiyorlar kafamın bir nezdinde. Seni bekliyorum, iyileşmeyi bekleyen masum bir çocuğun edasıyla. Aşkımdan ölüyor değilim lakin kafamın içinde yankılanıyorsun, adeta esip gürleyen bir fırtınaymışçısına. Sahi seni çok özledim, demiş miydin? Beni özlemene ihtiyacım var, çünkü...istiyorum ki sende mutlu olma. Bencillik ediyorum, biliyorum. Fakat hakim olamıyorum elimde ki kaleme. Nefsim "sen!" Diye haykırırken ruh-u divanem nasıl göğüs gersin bu şuursuz acıya? Her neyse azizem, sıkılırsın sen benden. Son haykırışımın göz yaşı olsun bu yorgun vaveylalar. 

Farzet; hiç tanışmadık, buluşmadık.
          Geçmedik o köşeden.