"Ben kimim söyle kayboldum
Dönmedim kaldım anılarda
Her sabah bir çöl masalında uyanırdım
Belki de yanlış bir Leyla."
Şarkısındaki Leyla'yım belki de.
Galata'ya vurgun bir Kız Kulesi ya da.
Göğe bakma durağında hiç gelmeyecek bir otobüsü bekleyenim.
"Ah! Aydınlıklardan uzaktayım
Kafamda o dağılmayan sükun." diyen Orhan Veli'nin mısralarındayım.
"Bir gün gözlerimin ta içine bak
Anlarsın ölüler niçin yaşarmış." diye Mona Rosa'ya haykıran yaşayan ölülerdenim.
Ben kendimi anlatamam.
Yaşarım ve yazarım.
Sessizce yaparım her şeyi.
Çığlıklarım mürekkeple dökülür kağıda ve mürekkeplerdeki çığlıkları dinlerim.
Aslında sadece o beyaz sayfaların arasında yaşamak isterim...