@maivrens
cevaplardan cok anlam arayan birisi
niye bilmiyorum ama cok agır geldi bana, duydugumdan beri üstümden atamıyorum etkisini
bunu söylemis benim hakkımda
bana baştan sona izletildiği söylenen hayatımda ne gördümde böylesine ızdırap ve acı dolu dünyada yaşamaya değeceğini düşündüm?
delilik miydi yoksa en başından beri? ya da var olma arzusu muydu?
yoksa sen miydin bu dünyaya gelmeme sebep olan o aklımı başımdan alan yegane şey?
aklımı başımdan alan diyorum çünkü kararı veren ruhum hala aynı kaldıysa şayet o kararı verirken aklım başımda değildir benim.
cayır cayır yandığım ateşe
hayranlıkla baktığımı görmüşler.
ben esen binlerce rüzgarım.
unutmak, unutabilmek ne büyük lütufmuş meğer.
başarabiliyorum sandım başaramadığım ana dek.
unutmak şöyle bi' kenara dursun sadece en azından bir an aklıma gelmesin istiyorum.
her şeyde onu anımsamamak istiyorum.
tanışmamayı dilemek beni yaksada tanışmamış olmayı istiyorum.
bir daha ne çehresini görmek ne de sesini duymak istiyorum.
ağır geliyor gerçekliği.
göğsümü parçalamak istercesine sıkıştıran o hissin güzel eziyeti,
gitsin istiyorum.
ben onun hayatında istediği kadar varım
ama o benim hayatımda istediğim kadar yok.
çok mu şey istiyorum? senin gibi az olan senle mi yetinmeliyim ben de?
bu kadar yıldız varken sadece o üç yıldıza değiyor gözüm, onları görmezsem bugün yıldız yok gökyüzünde diyorum buna rağmen yine de çok mu şey istiyorum?
ne yazık bana ya da hiç değil.
ben istedim hikayeyi, ben seviyorum zambakları.
bir gün sonum olacak bu zambaklar biliyorum ama vazgeçemiyorum.
ruhum değmiş bir kere.
bu hikayeyi bu denli benimseyip sahiplenirken birebir aynısını yaşayacağım kimin aklına gelirdi ki?
Lil gelip beni alabilir misin?
bir şey hissedemiyorum, ah keşke herkes gibi aşk acısı çeksem gibi laflar ederken,
bir yaz günü bunun pat diye gerçekleşmesine çok hazırlıksız yakalandım.
hayatın bana karşı ironisiz kalacağını düşünmek hataydı.
şimdi dönüp aynı hikayeyi okuyorum ve şu anki halime gülüyorum.
ah bir de şarkılar var, karşıma çıkan şarkılar hayatın ironisine ayak uydurmak ister gibi şekillendiler sanki.
duruma ve yaşananlara o kadar uygunlar ki hayret ediyorum.
drama ve komedinin sürekli iç içe girdiği bir aşk filmi yapsalar keşke.
mesela kahkahalarla gülerken gözyaşlarımızı silmeye yetişemeyecek kadar ağlasak.
şu an öyle hissediyorum.
mutluyum ama içinde bulunduğum dram için ağlamakta istiyorum.
ikisini de aynı anda yapabilmeliyim.
Lil gel ve kafama vur.
öpüşüp halledelim.
karşıma çıkan şarkı bile nasıl anlatabilir ki seni?
o kadar yanlışsın ki o kısımları düşünmekten kaçıyorum her seferinde.
düşüncelerim durulduğunda aklımdaki geçen tek şey sadece bir kez daha sohbet edebilmek seninle, öylece her şeyden.
mesela bu sefer o gün neden ağladığını sormak istiyorum.
gözlerinden yaşlar dökülürken benim bile elimi kolumu bağlayacak şekilde bana bakmana sebep olan şey neydi?
o an aklım durdu neden diye sormayı bırak ağzımı açmak bile aklıma gelmedi, sadece karşımdaki sana baktım.
yıllar boyunca o anda kalmışım gibi hissettirirken aynı zamanda göz açıp kapayıncaya kadar da bitti.
kafanı çevirip yaşlarını sildin ve sonra sanki ağlayan sen değilde benmişim gibi teselli edercesine güldün bana.
gözümün önünden gitmiyor o an.
birisinin gözlerinden acısının hissedilebildiğini öğrendim.
ve ayrıca bunu büyüleyici bulduğum hissini nereye koymalıyım bilmiyorum.