Bazı noktalarda kişi düşünmeyi de yitirebilir. Unutabilir, çözemeyebilir ve tamamen bu bilinmezlikte kendini kaybedebilir. Düşünmeden yazıyorum şu an sadece tuşlara basıyorum. Tırnaklarımın sesleri kulaklarımda yankılanıyor. Bilmiyorum arkada arapça bi şarkı çalıyor adını bilmiyorum fakat şarkı fazlaca tanıdık. Sanki kış da değil ki neyine üşüyorum gecelerdir. Uyuyamıyorum ve inanın ki çabalıyorum. Kendi saçlarımı okşayıp kendimi uyutmaya çalışıyorum. Hatta bazı geceler kendime masal okuyorum biliyor musun? Ama nerde hata yapıyorum neyi yanlış yapıyorum bilmiyorum. İlaçlarımı almayı denedim belki o yüzdendir dedim ama işe yaramadı. Kimseyle anlaştığım da yok ki herkesi kendimden uzaklaştırıyorum. Resim çizeyim desem sanki otursam denesem başaramayacağım. O his beni öyle bir yiyor ki şu an. Bazen tek parmağımı bile hareket ettiremiyorum sanki öyle bi yorgunluk çöküyor. Ve anlıyorum insan cidden yapayalnız. Kimse, kimsemiz yok. O yatağa yattığımda benim saçlarımı benden başka okşayacsk biri uoksa wğet dwmwk ki benim kimswm ypk kendi kendimin kimswsi olmausa çaşpyoeum ben fw ne yapayom
