seni sevmek, adı konmamış bir mevsimde üşümeyi öğrenmekti. her sabah başka bir ihtimali gerçek sanıp uyanmak, her gece aynı sessizliğe dönmekti. seni sevmek, gözlerini değil, yokluğunu ezberlemekti hiçbir yere varmayan bir yolu yine de yürümeyi seçmek gibi. bazen bir yıldızın ışığına değil, çoktan sönmüş hâline bakmak, bazen de varlığına değil, bıraktığın izlere alışmaktı ve belki en çok, sustuğum her cümlenin içinde biraz daha sana dönüşmekti.