Już dawno wyrosłam z kultowego a co ludzie powiedzą, pomyślą A niech sobie mówią i myślą co im się tylko podoba, a jak się nie podoba to zapraszam zajrzeć do swojego kurnika i tam posprzątać. Po drugie nikt w moich butach nie chodzi, nie chodził i nie będzie chodził (czasami cholernie piją i są przyciasne), nikt nie dźwiga mojej historii na swoich barkach, bo ma swój plecak/walizkę/bagaż i z nim pomyka sobie przez świat. Moje życie to moje wybory, grzechy, błędy, porażki, rozczarowania, radości, marzenia, sukcesy. I najważniejsze: mam je na wyłączność. Ja płacę za nie śmiechem lub łzami. Tęsknotą, żalem, nieprzespanymi nocami. Co moje to moje. Bo ja to ja.
A reszta świata? Reszta świata niech swoje podwórko zamiata.