Hayat bazen yalnızlıkta boğulmanızı sağlar bazense karşınıza öyle birini çıkarır ki hiç yalnız kalmayacağınızı anlarsınız. İşte ben yalnızlıkta boğulan kısıma dahilim. Sırf yalnız kalmamak için başka biri gibi davranan biriyim. Herkesin kimseye göstermediği bir yönü vardır. Benim ki ise hikayelerin arasına saklanmış. Korkuyor. Biri onu görse, tanısa yine yalnız kalacağını biliyor. Bu yüzden hep gizlenmeyi seçiyor. Çünkü o ruhsuz, mutsuz, umutsuz. Şimdiye kadar kimse çıkmamış ki karşısına onu bu haliyle seven. Nasıl göstersin kendini? İşte ben bu satırlara gizli yönümü kazıyorum. Hikayelerimde ki karakterler gizli yönümün birer parçası aslında. Belkide bu satırları yazarken kendimi tanıyorum... Bilmiyorum.  Ufacık bir olayda o gizli yanım açığa çıkmak için yanıp tutuşuyor ama izin vermiyorum. Sorun bende mi bilmiyorum. Yaşıyorum işte. Yaşamak için yaşıyorum. Ve bu satırları yazıyorum. Çok iyi bir yazar değilim belki ama bana iyi gelen tek şey bu. Ve bu konuda ustalaşmaya kararlıyım. Benim hakkımda yeterince şey öğrendiniz sanırım. Ben böyle biriyim işte. Yalnızlığın karanlığında kaybolan küçük korkak bir kız çocuğu.