May

شد یک ماه...

اگر میتونستم غصه ی بعضیارو بگیرم، چند نفرو زنده کنم و خودم به جاشون بمیرم و از تاریخ وجودم پاک شه به خوشبخت ترین ورژنم تبدیل میشدم. شاید تنها اونطوری خوشحال بشم..

از وقتی رفتی همیشه به یه بهونه ای غمگین تر و 
          بی حال تر و گاه بی دلیل خشمگین تر از قبلم
          
          لیام من تو خواب بارها در آغوشت گرفته بودم. رویای دیدنتو داشتم و کلی حرف برای گفتن..
          
          کاش دنیای دیگری بود.. کاش تو در پردیس به آرامش می‌رسیدی و نه در خاک سرد

من هنوز باورم نشده که رفتی لیام
          اذیتمون نکن خواهش میکنم
          حاضرم به پات بیوفتمو التماست کنم که برگردی
          اونا قرار نیست بدنتو زیر یه خروار خاک بذارن نه؟

 Goodbye Wattpad.
          I'll be approaching a more productive life. XD✨

人来人往，
          世界也都不一样，
          向新生活问好。

من همان گربه ی سیاهم

تاریکی ایرانشهر را در آغوش گرفته. باز هم در این تنهایی آشنا، آواز آرام بازدم سپهر که برگهای سر به زیر را به پایکوبی فرا میخواند، گوشم را پر می‌کند.
          
          برگ ها پای میکوبند و برخی جای رها میکنند؛ درست همانند مروارید کبودی که از درخت رَز به چهره‌ام بوسه زد و در گودال دستانم فرو نشست.
          
          فرخ شبی‌ست امشب که چنین سرخوش به خستگی از راه لبخند زده و از رویای شیرین آزادی برای آنی روی بازمی‌گردانم.
          
          دمی دراز می‌کشم.
          
          بوی خاک خیس به اندرون پیکر ناچیزم راه پیدا میکند و جانم را سست می‌کند. بوی توست ای پردیس جهانیان، ای مادر مردمان نامدار، ایران! تویی که به زندان و تن به زندانی‌ات می‌ماند. 
          
          در این کومه، تن چون گناه‌کاری در سیاه چال است و دل زندان‌بانی وفادار که سرزمین پاک را پاس میدارد. 
          
          با لبخند شهر را از بازدم خود آلوده میکنم؛ سپس، گوهر رَز عشق را به دندان میکشم تا انگبین زهراگینش وجودم را فرا بگیرد و دگر باره سرمست شکوه تمام ناشدنی‌ات شوم.
          
          به راستی چه زیباست تاریکی این شب!

گفت چرا نمیروی؟
          گفتمش، لاله های نیلگون را ندیده ای که سرخ بودند روزگاری؟ پژمردند زیر پنجه های ضحاک.
          مگر می‌شود بود و ندید؟ میگر میشود دید و نماند؟
          مگر میشود در این قبرستان رویاها خاک کرد نام ایران را...

برای زندگی توی این زمانه زیادی ضعیفم