ruby

prens jungkook ve şövalye taehyung ikilisi için sizi rhythm of inferno'ya beklemekteyim!!
          
          https://www.wattpad.com/story/369626537?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=medicinefordeath

üc hafta sonra mezuniyet, yedi hafta sonra 23. basbaya meslek sahibi olduguma inanasım gelmiyor. yetiskin olmak, ailenin senden bir iş, bir eş ve garanti bir gelecek beklemesi bir anda oluveriyor ve çarkın içinde dönerken buluyorsun kendini. sonsuza kadar on sekiz kalıp burada chatte sabahlasam olmaz mıydı

yazdığım karakterlerden biri olan henry, babasından bahsederken "onun ayak izlerini takip ederek ilerlesem de, kendi yolumu çizmeme izin veren bir fikir adamıydı" diyordu. ben bu sözü yazarken dedemi düşünmüştüm hep. beni iyi bir insan olarak yetiştiren, eğriyi doğruyu öğreten oydu. beni okutan büyüten saçlarımı öpen dedemdi ve şimdi onsuz dünya cok sahipsiz, basıbos geliyor. dedemi çok özledim. bu icimde cayır cayır yanan his hiç geçmeyecek sanki 

dedemin vefatının üstünden tam 13 gün gecti. ömrümün 23 senesini onunla gecirdigimden hala imkansız gibi geliyor bu. cok sevdiklerimiz sanki hic gitmeyecekmis gibi. benim dedem bana hem anne hem baba oldu. hırpalanmıs bir evlilikte büyüdüm ben, harabe bir ailem vardı ama dedem beni hep enkazın icinden kurtaran kisiydi. onun yanında ne olursam olayım seviliyordum, dedem piercinglerimi bile severdi, bana burnu küpeli kızım derdi. saclarımı kimse dedem gibi okşayamadı hic. kimse beni onun gibi öpüp koklamadı. şu son on üç günde kac gece uykuya dalabildim bilmiyorum. tek bir sefer rüyama girdi belki yine görürüm diye uyumak istiyorum fakat uyku öyle haram oldu ki gözümü kapayamıyorum bile. tek bildiğim onu çok özlediğim. dedem olmadan sahipsiz hissediyorum. yine eve gittiğimde beni kapıda karşılasın istiyorum beni görünce yüzü gülsün istiyorum beraber tarcınlı kahve icelim istiyorum. başımdaki eli gitti, sesi gitti sözleri gitti. bu acıyla nasıl başa çıkabileceğimi bilmiyorum. cok kırgın oldugum ama eskiden cok sevdigim biri dedi ki yazarsan sana iyi gelir, için hafifler. ben de yazmak istedim. dedem, biricigim umuyorum ki gittigin yerde huzurlusun. öyle iyi öyle merhametli bir adamdın ki eminim ruhun rahattır. rabbim gani gani rahmet eylesin sana, seni cok özlüyorum.

Aktif kimse yok mu ya :((

Umarım aktifsindir burada nefes alan birilerini görmeyi isterim 

23 yasında olacagım bu sene de bitince. ve bunca zamandır hayatımda bir defa istavrit yemedim hep midemi bulandırmıstır bu hayvan. hamsi yerim diger balıkları da severim ama beni bilen herkes bilir ki istavrite bakamam bile. bugun annem istavrit yapmıs benim icin. yemedim diye darıldı söylendi durdu ben de sadece salata yedim. hic bu kadar kendi evimin yabancısı olmamıstım. olay istavrit degil de zaten, insan duyulmak anlasılmak bilinmek istiyor. sokaktaki köpegi bile sendeler görsen onun hakkında endiseleniyorsun da kendi evinde gözünün önünde neredeyse olecek olana gözünü cevirip bakmıyorsun bile. ben ne zaman iyilesirim bilmiyorum ama iyilessem bile hep bu balıgın kokusu kalacak burnumda. sanki istavrit de beni sevmiyor, istavrit bile beni sevmiyor sanki. herkesin agzına nimet olurken bir bana kötü kokuyor ya, en cok bu batıyor

buraya sessiz sakin icimi dökmeyi cok özlemisim. babamla telefonda konustuk bu aksam. ağustostan beri hic görüsmedik, sadece telefonda konusuyoruz birbirimize bir buçuk saat uzaklıkta yaşamamıza rağmen. o kadar ağladım ki telefonda, sanırım 23 yasıma gireceğim bu seneye değin onu en son sekiz yasımda cok özledigim icin ağlamiştım. cok yorulduğumu ve neredeyse kendime son verecek kadar yıprandıgımı söyledim ona, umursamayacagını düsünmüstüm çünkü. ama bana dedi ki sana bir kez bir şey olursa bana bes defa olur ben nasıl yaşarım o zaman? içimde, zamanında kırdığı yerleri tek bir sözle bantladı bu akşam. ben sanırım babamı sevmekten hic vazgecmedim, hep onu affetmeye hazır beklemişim kapının eşiğinde. hep ona sarılmak istemişim. şuan ona olan özlemim cok ağır basıyor babamla uyumak istiyorum kim bilir en son ne zaman birbirimize sarılarak uyuduk. hatırlamıyorum ama kocaman bir kız olsam da onun kollarında kücülmek ve sevilmek istiyorum. onu özlediği için ağlayan, ateşi çıkan sekiz yaşındaki rabiş oldum yine bu akşam. sanırım kızlar hep babalarını affetmeyi bekliyorlar, içimizde bu yangınla büyüyoruz. bu kadardı sanırım, simdi roi icin taslaklarıma bir seyler yazacagım, sonra da uyurum belki. aslında bu aralar okudugum dünya güzeli bşr hikaye var belki de ona devam ederken uyuyakalırım, bakalım. eger bunu mesaj panoma girip de görecek biri varsa, iyi geceler. <3 

biraz da yabancılar mı bölüm beklesin dedin 

ajandama bu gece yazdığım not : sinir krizi gecirirken yanlıslıkla kafamı patlattım, aksamın bi vakti arkadaslarım beni acile götürdüler kafama zımba dikis atıldı 08/08/25 <3  <3 <3 <3