buraya sessiz sakin icimi dökmeyi cok özlemisim. babamla telefonda konustuk bu aksam. ağustostan beri hic görüsmedik, sadece telefonda konusuyoruz birbirimize bir buçuk saat uzaklıkta yaşamamıza rağmen. o kadar ağladım ki telefonda, sanırım 23 yasıma gireceğim bu seneye değin onu en son sekiz yasımda cok özledigim icin ağlamiştım. cok yorulduğumu ve neredeyse kendime son verecek kadar yıprandıgımı söyledim ona, umursamayacagını düsünmüstüm çünkü. ama bana dedi ki sana bir kez bir şey olursa bana bes defa olur ben nasıl yaşarım o zaman? içimde, zamanında kırdığı yerleri tek bir sözle bantladı bu akşam. ben sanırım babamı sevmekten hic vazgecmedim, hep onu affetmeye hazır beklemişim kapının eşiğinde. hep ona sarılmak istemişim. şuan ona olan özlemim cok ağır basıyor babamla uyumak istiyorum kim bilir en son ne zaman birbirimize sarılarak uyuduk. hatırlamıyorum ama kocaman bir kız olsam da onun kollarında kücülmek ve sevilmek istiyorum. onu özlediği için ağlayan, ateşi çıkan sekiz yaşındaki rabiş oldum yine bu akşam. sanırım kızlar hep babalarını affetmeyi bekliyorlar, içimizde bu yangınla büyüyoruz. bu kadardı sanırım, simdi roi icin taslaklarıma bir seyler yazacagım, sonra da uyurum belki. aslında bu aralar okudugum dünya güzeli bşr hikaye var belki de ona devam ederken uyuyakalırım, bakalım. eger bunu mesaj panoma girip de görecek biri varsa, iyi geceler. <3