kitapdelisi.21

Yıllar sonra buradayım

Texting severler ve cidden gerizekalı fanatikleri toplansın bakım kırk yılın başı bölüm yazasim geldi aşağıda sizi bekliyor iyi okumalar (✷‿✷)
          
          https://www.wattpad.com/story/230570584?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=share_reading&wp_page=library&wp_uname=_-medusa-_&wp_originator=dk85EHSkQNQpj42qXNGYKfA1a%2FN6Yjbgo9reQB3xQxO0UOW5tyi18kYtg8viW%2Byop2pJHJe3VOhn9R0vYq1AFG%2BhjmKjfccQoGw0CFH2V%2BpX%2BJtKVJ6cEO6kd4NfwHX2

Gt?

Kalbim artık acıyı hissetmeme kararı aldı...
          Acısa bile içine atmayı öğrendi...
          İnsanlar anlamasın diye gülmeyi öğrendi...
          Sonra ne mi oldu?
          
          Hayatı sadece oyunlardan ve yaralarıni saklamak için gülmelerden ibaret bir yer oldu.
          Kalbi sevmeyi unuttu,
          İnsanlara değer vermeyi unuttu,
          Ama biliyordu... 
          Bu hayattan Mutluydu.
          
          Her sevdiği gittiği için, içine atıyordu ve bu sayede kimse hissetmiyordu hiçbir şeyi,
          Haliyle kimse bilmiyordu ne denli yara aldığını...
          
          Gülen insanlara dikkat edin!
          Çok gülen insanlara dikkat edin.
          O gülüş neleri anlatıyordur aslında,
          O gülüşte kaç tane beni kurtar nidaları vardır kimsenin bilmediği...
          
                         ~Rojin arancak~
          
          

Thank you for the follow ❤️

Gt

Her gece yorganı başıma çekerken tek bir soru dolanıyor zihnimde?
          Uykularımı kaçırıyor veya uykularımı senden başka herşeye kapatıyor...
          Seven bir insanın gidebileceğine inanmıyorum ben kardeşim.
          Seven bir insanın sevdiği insanı üzecek bir şey söyleyebileceğine inanmıyorum.
          
          Hani bazen derler ya!
          Onun iyiliği için ve mutluluğu için bu daha iyi olucak...
          O beni hak etmiyor...
          Ona ümit vermek istemiyorum...
          Onun canı yansın istemediğim için gidiyorum...
          
          Gerçekten değer verseydin eğer yanında olurdun.
          Git demez, gel sarayım kırık harabe kalbini derdin...
          Sevme beni demek yerine, bende seveyim seni be derdin mesela...
          Veya sevemiyorsan boş boş konuşup aklına girmezdin...
          
          Neden hep bir yedek ararsınız ki?
          Neden sizi kendinden çok seven bir insan yetmez size?
          Bu mu ona verdiğin değer...
          Saatlerce yazmayıp sonra bahaneler aramak mı?
          Canın sıkıldığında ona gelip duygularıyla oynamak mı?
          Seni sevdiğini bile bile başka birini anlatmak mı ona verdiğin değer?
          
          Ya sevene ne demeli?
          Bunlara izin vermesine ne demeli...
          Bildiği halde izin vermesine ne demeli?
          Bile bile kalbini eline vermesine,
          Onu üzeceğini bildiği halde birazcık sevgi uğruna kalbini parçalanmasına izin vermesine ne demeli...
          
          Neden seven her şeye katlanmak zorunda kalıyor ki?
          Neden oda yapamıyor aynısını,
          Neden ya neden?
          Neden aşk bu kadar acı vermek zorunda bir seven için...

Bu nasıl bir yaraydı gönlümde açılan,
          Nasıl bir çıkmaz sokaktı girdiğim,
          Nasıl bir kör kuyuydu gözlerimi kamaştıran...
          
          Her şeye inat kalbime gelmen,
          Ve ardından harabe yığınına çevirip gitmen nasıl bir ironiydi.
          
          Kelimelerin gücünü inanmazdım,
          Ama öyle inandırıcıydın ki!
          Veya ben o kadar bağlanmıştim ki fark etmedim sahte ve yapmacıklik akan aşkını...
          
          Düşünüyorum bazen,
          Bunları yaparken nasıl hissettiğini düşünüyorum,
          Çok güldün belki de,
          Ne kadar da saf biri dedin arkadaş çevrene anlatırken,
          
          Kandırdim onu dedin belki de kendini böbürlendire böbürlendire,
          Peki hiç mi kalbin konuşmadı seninle,
          Hiç mi umursamadın aşkı gözlerine gözlerini sana hapseden kadını...

Bazı yaralar o kadar derindedir ki,
          İndikçe daha daha iner,
          Karşıdaki onun yaralarını bilmek istiyordur belki,
          Ama bilmiyor ki anlatınca aynı ana gittiğini,
          Anlatınca daha da derinlerde daha da kayıplar verdiğini anlamaz...
          
          Kalsın diyen insanları zorlamayın...
          İsteseydi, anlatırdı...
          İsteseydi dökerdi içini.
          Bir insanı zorla konuşturmaya çalışmayın,
          Veya böyle bir şey yapacaksanız kendinizden ödün verin..
          
          Ona kendinizi anlatın mesela,
          Geçmişte canınıza hançer gibi saplanmış yaraları anlatın,
          Eğer öğrenmek istiyorsanız cesaret verin veya bekleyin...
          
          Hiç bir insan oğlu anlat diye baskı yapan insanları sevmez,
          Zorlamayı sevmez,
          Kendine gel ve onun yanında ol...
          
          Anlatamayan insanı zorlama... Yaranın derinliği kalbinin vicdanını zedeleyebilir...

Bir kadının çığlığını duymuyor musunuz?
          Bir annenin feryadını  duymuyor musunuz?
          
          Bir kızın tecavüz edildikten sonra ki yakarışlari hiç mi gelmiyor size?
          
          Nasıl uyuyorsunuz siz?
          Nasıl bu kadar mutlusunuz anlamıyorum nasıl?
          Bu kadar mı hırs para bürüdü gözlerinizi?
          
          Biz ölüyoruz, biz ölüyoruz... Görmüyor musunuz?
          Siz huzur içinde uyuduğunuza emin misiniz gerçekten?
          
          Midem kaldırmamaya başladı...
          Küçük kızlara yapılan onca şeylere susan bir toplum...
          Acılarını anlatan bir anneyi duymayacak kadar kör bir insanlık...
          
          Bizim bu dünyada ki amacımız ne biliyor musunuz?
          Hangimiz işimizi gerçekten düzgün yapıyoruz!
          Hangimiz hak hukuk diye konuşurken, gerçekten içten yapıyoruz görevimizi...