---
Qapını döymədən içəri girdim.
İlk diqqətimi çəkən şey otaqdakı qəribə səssizlik oldu.
Cassian həmişəki yerində idi. Masanın kənarında dayanmışdı. Eirik divanda uzanmışdı. Freya, Evelina və Auren isə guya öz işləri ilə məşğul idilər.
Guya.
Bir-birlərinə baxmaqlarından hiss olunurdu ki, yenə nəsə fırladırlar.
Qaşımı çatdım.
— Nə olub?
Cassian sakitcə başını qaldırdı.
— Heç nə.
— Məni niyə çağırmısan?
— Darıxmışdım.
Dərin nəfəs aldım.
— Yalan danışma.
— Mən heç vaxt yalan danışmıram.
Divanın o biri başından Freyanın boğuq səsi gəldi.
— Ay Allah... başladı.
Evelina dirsəyini onun böyrünə vurdu.
— Astadan!
Freya pıçıldadı:
— Astadan danışsam da eşidəcək.
— Eşidirəm! — dedim.
Freya günahsız-günahsız gülümsədi.
— Mən heç nə demədim.
Gözlərimi döydüm.
— Hamınız niyə buradasınız?
Eirik çiynini çəkdi.
— Maraqlıdı.
— Nə maraqlıdır?
— Sən.
— Mən?!
Cassian sakit səslə əlavə etdi:
— Hə.
Başımı ona çevirdim.
— Sən də?!
— Hə.
Əllərimi belimə qoydum.
— Siz məni dəli edəcəksiniz.
Cassian bir addım mənə yaxınlaşdı.
— O qədər də çətin deyil.
Eirik dodağını dişlədi.
Freya başını Evelinanın çiyninə söykədi.
— Mən beş dəqiqəyə partlayacağam.
Auren qollarını sinəsində çarpazladı.
— Səbir elə.
Mən Cassianın gözlərinin içinə baxdım.
— Məndən nə istəyirsən?
— Səninlə danışmaq.
— Danışdıq.
— Az danışdıq.
— Mənə kifayət etdi.
— Mənə etmədi.
...
Bir neçə saniyə susdum.
Bu nə cavab idi?
— Cassian...
— Hm?
— Sən əvvəllər belə deyildin.
— Sən də əvvəllər həyatımda yox idin.
Otaqda tam sükut çökdü.
Biraz spoi verdim
