Bak Kayra, biz herkes olduk. Kendimize en büyük acıları ve zevkleri tattırdık. Ve artık ölüyoruz. Bunu fark edemiyor musun? En yukarıdan aşağı düşüyoruz. Ve yeri öpmemize çok az kaldı.
Bak Kayra, biz herkes olduk. Kendimize en büyük acıları ve zevkleri tattırdık. Ve artık ölüyoruz. Bunu fark edemiyor musun? En yukarıdan aşağı düşüyoruz. Ve yeri öpmemize çok az kaldı.
neyse bilmedigin bir sey soyleyecegim simdi bn anneni de cok seviyorum su ana kadar tek etkilesimimiz goruntulude el sallamak olsa da.. YERI BENDE COK AYRI cunku hayatımda en cok ugrastigim ve en deger verdigim hatiramin degerini iki uc katina cikardi ve farkinda bile olmadan yaptı bunu ben boyle dusunememistim mesela kullanman da cok degerliydi benim icin ama simdi.. cok daha degerlendi belki unuttugun/beklemedigin bi anda karsina cikacak ve bu zamanlarımızı hatırlayıp gulumseyeceksın ya da bu anlarımız aklına gelecek ve gidip onu cıkaracaksın GULUMSEYECEKSIN dusununce bile gulumsuyorum harika bi olay ya annene tesekkur ederim tekrardan hem seni dogurup boyle guzel yetistirdigi icin hem de bana bu hissi yasattigi icin
*tık tık*
-kım o
-hırsız
-ne ıstıyosun
-kalbını
-olmaz kalbım olmadan nasıl yasarım
-ben yasıyorum ?
*kalbımın yerını kontrol edersın*
-bu mumkun degıl her ınsan bır kalp tasır
-her ınsan bır kalp tasır oyle mı..
-evet?
-pekı sen neden ıkı tane tasıyorsun
*kalbım senınkının yanındadır*
bir insandan bu kadar nefret etmek ve onun tarafından önemsenmeyi bu kadar istemek, aynı anda nasıl mümkün olabiliyordu? bu iki istek de aynı bedende kendilerine nasıl yer bulabiliyordu?