Karanlığın tam ortasında , hiçliğin kıyısındayım . Konuşmuyorum , sadece hissettiklerimi kağıtlara yazıyorum . Kalemin içindeki mürekkebin kağıda gidişini izliyorum . Neler anlatıyor orada ? Acı , öfke , pişmanlık ? Hepsini anlatıyor acıyı dibine kadar tattım , öfkeyi çöllerde susamış gibi kana kana içtim , pişmalık ? Bu benim bedenimde vardı, hayat hikayemin en başından beri vardı şimdi de var sonra da olacaktı . 
Benim bedenim ve ruhum hepsi bunlardan ibaretti . İşte ben bu yüzden Karanlığın tam ortasındayım .
Her şeyi tattım , kötü olan her şeyi .Hayatımı kazazedeye dönüştürecek her şeyi yaşadım . Artık hissetmiyorum . Sadece bakıyorum , tepki vermiyorum , vücudumu hareket ettiremiyorum , sadece gözlerim etrafı tarıyor . O da ufak bir duygu kırıntısı bulamayınca usulca kayboluyor .Benim gibi ,ruhum gibi ama en çok da duygularım gibi .
İşte ben bu yüzden hiçliğin kıyısındayım .
Karanlığın tam ortasında , Hiçliğin kıyısındayım ...