melinniya

ev dediğin yerde kaçak
          gibi yaşadın. gidecek
          başka bir kapın yok.
          bir odaya bin acı sığdırdın da
          bir kendini sığdıramadın.

❄️

ben sana doyamadum,
          doysun kara,
          doysun kara topraklar.

aslında hiçbir şey sandığın gibi değil,
          canım çok acıyor
          fazlasıyla yorgunum.

kalbin korkulu bir çocuk,
          oyuncaklarını arıyor mu?
          kaç hayal hapsi gördü
          aynı kuş kafesinde?

sanki bu aileye çok fazlayım.

geceleri yatağa uzanır ama uyuyamazdım. nefret edecek bir sürü şey gelirdi aklıma ama sonunda yine kendimden nefret ederdim. geceleri çok düşünmekten gündüzleri başım ağrırdı.

deniyordum seni, sen seversin bunu.
          sevmediysen peki, sen tamamla sonu.

eğilip alıver yüzümü 
          bu sular acımaz, kanatır dizimi
          yanılırsa yüreğim 
          sürülür geceden,
          geceler,
          yüreğin vatanı.

sanki herkes doğru da bi ben miyim eğri?