ays

evim.

23.12

Ruhum uzun zamandır buralara uğramamış gibi bir his kapladı içimi, geleyim dedim.

geçmiş geçmiş 

Kan istedikçe tanrılar ben yavaşça ölüyorum
          Kabristan gömü dolu, cennetin önü yolum
          Lütfen kalbini aç, eve dönüyorum 

Kırıldığım herkesi affettim, sadece bana küskünüm
          Boynum eğri ama daha düzgünüm
          Ve artık eskisi kadar üzgün değilim sanırım
          Daha üzgünüm 

armağan olsun varlığım yokluğuna 

Kadehime dolmaz yokluğun
          Sigarayla geçmez zorluğun
          Beni bu sessizlikler aldı senden
          Kaderime denk gel nolursun

Ah, o dostlar! Yüzüme gülüyorlar, arkamdan neler söylüyorlar. Oysa düşmanlar... Küfürlerini yüzüme karşı sıralayıp, gözlerimin içine bakıp, sövüyorlar bana. Düşmanımla kendimi tanıyorum, dostumla aldanıyorum. Iki negatif bir araya gelince bir pozitif sonuç ortaya çıkarsa, demek ki, dostumla kötüyüm, düşmanımla iyi.

Açıkça söylemek gerekirse, düşmanıma karşı çok iyi, dostuma karşı pek kötü bir durumdayım.