arkadaşlar, beklediğinizin farkındayım ve bu uygulamayı yeniden indirdiğimde gerçekten bu kadar fazla bildirimle karşılaşacağımı hiç düşünmemiştim. hepinize içtenlikle teşekkür ederim.
eskiden yazmayı çok severdim, hala da severim aslında. dıştan ne kadar vurdumduymaz gözüksem bile, içten her zaman çok fazla hissetmişimdir — gerek aşkı, gerek öfkeyi, gerek üzüntüyü — ve bunu yazılara dökebilmek herkesin harcı değildir, bunu da çok iyi biliyorum. bu yeteneğimle gurur duyuyorum.
ama bırakıyorum… “exile” kitabıma yeni bölüm gelmeyecek.
bu mesajı çok önceden yazmalıydım aslında. bunu hem ben hem de siz hak ediyordunuz. ama maalesef, başkalarının hikayesini yazmak yerine kendi hikayemi yazmak isterken beni gerçekten neyin mutlu ettiğini ve ne kadar çok yeteneğim olduğunu unuttum.
âşık oldum.
ama onu bunun için suçlayamam, çünkü değişmek her zaman benim isteğimdi. başkalarının hayatını yazabiliyorsam, kendi hayatımı niye aynı şekilde yaşamıyorum diye düşündüm.
“o” kişi belki de bu hikâyede yok. ama ben hikâyemi devam ettirmekte kararlıyım. ve bu hikâyede başka hikâyelere yer yok.
burası her zaman kalbimde kalacak. yazdığım şeyleri okuduğunuz için her zaman minnettar olacağım.
メのメの
— lilith de vil