mermaidss23

Ήταν να ανέβει το πρώτο κεφάλαιο σήμερα, στην ιστορία μας... Αλλά ήταν, όπως φαντάζομαι γνωρίζεται, η κηδεία του Μαζωνάκη και έχω στενοχωρηθεί πολύ...
          
          Η αλήθεια είναι, πως όταν δεν είμαι πολύ καλά, διαβάζω κάποιο βιβλίο ή έντυπο ή στην εφαρμογή, όμως δεν είχα πραγματικά καμία διάθεση να ανεβάσω...
          
          Πολύ κρίμα... Ελπίζω να βρήκε εκεί πάνω την γαλήνη και την ηρεμία που του στέρησαν..😢

Χρόνια πολλά σε όλους, για την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού!!
          
          Η Παναγία και ο Χριστός να είναι πάντα δίπλα μας και να μας βοηθούν.
          
          Όσοι/όσες γιορτάζουν να χαίρονται το όνομά τους!!
          
          Σήμερα, εκτός από ονομαστική εορτή πολλών, είναι και τα γενέθλια ενός υπέροχου πλάσματος. Της @youremyheart, της Ζωής, μιας πανέμορφης ψυχής, που με τις ιστορίες της μας μαγεύει και μας ταξιδεύει και μέσα από τα νοήματα και τα διδάγματα των ιστοριών της μας κάνει καλύτερους.
          
          Χρόνια πολλά, κορίτσι μου!! Εύχομαι να είσαι πάντα γερή, δυνατή και να κάνεις πάντα αυτό που αγαπάς!!
          
          

Μαντέψτε ποια γράφει καινούργια αστυνομική ιστορία...🥹
          
          Μείνετε συντονισμένοι, γιατί μπορεί μέσα στο Σ/Κ να ανέβει το πρώτο κεφάλαιο...
          
          Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!!😘😘
          
          

Σήμερα, έχει γενέθλια, ο πιο σημαντικός άνθρωπος που έχω στη ζωή μου. Το στήριγμά μου, η καλύτερή μου φίλη... Η μαμά μου.
          
          Η μαμά μου, είναι ο άνθρωπος που μου έμαθε να αγαπώ. Ο πρώτος άνθρωπος που εμπιστεύτηκα και που ξέρω πως δεν θα με προδώσει ποτέ. Το πιο δυνατό στήριγμά μου. Η μεγαλύτερη δύναμή μου. Ο άνθρωπος που πίστεψε σε εμένα όταν κάνεις δεν πίστευε. Που με υποστήριξε όταν οι άλλοι μου είχαν γυρίσει την πλάτη. Που στάθηκε δίπλα μου, όταν οι υπόλοιποι ήταν απέναντί μου.
          
          Η γυναίκα που, παρότι με μεγάλωσε μόνη της, ήταν και μητέρα και πατέρας μαζί.
          
          Μου δίδαξε πως όταν νιώθεις να πνίγεσαι, πρέπει να φεύγεις. Μου έμαθε πως είναι να πολεμάς και να βγαίνεις νικητής. Μου έδειξε πως είναι η ζωή. Με στήριξε, με πίστεψε, με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου. Με τράβηξε από τα σκοτάδια και ήταν και είναι δίπλα μου, όποτε την χρειαστώ.
          
          Ευγνωμονώ τον Θεό για την μαμά που μου έδωσε. Όχι γιατί είναι τέλεια, όχι γιατί δεν κάνει λάθη. Εξάλλου αυτό είναι αδύνατον. Αλλά γιατί με μεγάλωσε όσο καλύτερα μπορούσε, γιατί δεν με άφησε ποτέ, γιατί με διαμόρφωσε σαν άνθρωπο και μου μίλησε για τα λάθη, την αδικία, τις δυσκολίες της ζωής, αλλά και τις χαρές, τις επιτυχίες, την αγάπη και την πραγματική φιλία.
          
          Νιώθω απείρως τυχερή και ευλογημένη για αυτόν τον άγγελο που μου έστειλε ο Θεός, για να με προστατεύει στη γη. Και θα Τον ευχαριστώ για πάντα.
          
          Σε αγαπώ πολύ μανούλα μου, και σε ευχαριστώ για όλα!! Να τα εκατοστήσεις!!
          
          🩷🩷
          

Σε ευχαριστώ που πρόσθεσες το Παιχνίδι του Μπαλαντέρ στη λίστα με τα αγαπημένα σου! Με τιμάει αυτό! ❤️

Σήμερα, μας άφησε, ένας καλλιτέχνης, ένας υπέροχος άνθρωπος.
          
          Ο Γιώργος Μαζωνάκης, δεν ήταν απλά ένας τραγουδιστής. Ήταν ένας άνθρωπος, που μέσα από τα τραγούδια του μίλησε για τον έρωτα, την μοναξιά, τον πόνο και κατάφερε να αγγίξει χιλιάδες ψυχές. 
          
          Ήταν ένας θρύλος. Ένα αστέρι που έλαμψε και θα συνεχίσει να λάμπει. Γιατί, το φως μερικών αστεριών, δεν σβήνει ποτέ.
          
          Θα μας λείψει πολύ ο Μαζωνάκης, μα πιο πολύ θα μας λείψει ο Γιώργος.
          
          Καλό παράδεισο, Γιωργάρα! Ελπίζω, μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να βρήκες, την γαλήνη και την ηρεμία, που τόσο βίαια σου στέρησαν τον τελευταίο χρόνο!
          
          Καλό παράδεισο, άρχοντα!
          😢🕊️

Υπήρξα κι εγώ ένα παιδί σαν αυτά.
          
          Το κουδούνι, με τρόμαζε. Μου έφερνε δάκρυα και πανικό.
          
          Κάθε χρονιά, ακόμα περισσότερο.
          
          Μοναδικοί σύμμαχοι μου, η Παναγία μας, η μαμά μου, και ένας εξαιρετικός άνθρωπος, μια γυναίκα που γνώρισα στο γυμνάσιο και με στήριξε όταν δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος.
          
          Ήμουν κι εγώ από τα παιδιά, που στον αγιασμό δεν με περίμενε κάποιος φίλος, για να με ρωτήσει πώς πέρασα το καλοκαίρι, αν είμαι καλά...
          
          Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν και αυτά τα παιδιά.
          
           Τα παιδιά που επειδή είναι καλοί μαθητές δέχονται κοροϊδία. Τα παιδιά που δέχονται ρατσισμό. Τα παιδιά που δέχονται bullying. Τα παιδιά που τους συμπεριφέρονται άσχημα, γιατί απλώς διαφέρουν από το σύνολο. Τα παιδιά που δεν έχουν φίλους. Τα παιδιά που δεν έχουν διπλανό στο θρανίο. Τα παιδιά που το διάλειμμα το περνάνε στις τουαλέτες, για να μην δουν οι άλλοι ότι είναι μόνα τους. Τα παιδιά που τα κοροϊδεύουν για τον σωματότυπό τους. Τα παιδιά που, η καθημερινότητα τους στο σχολείο είναι ένας συνεχής πόλεμος. Τα παιδιά που νιώθουν να βουλιάζουν σε μια άβυσσο.
          
          Αν περνάς κάτι τέτοιο, να είσαι σίγουρος πως θα νικήσεις τον πόλεμο. Θα βγεις από την άβυσσο. Αρκεί, να ΜΙΛΗΣΕΙΣ. Στους γονείς σου, σε κάποιον συγγενή, σε έναν καθηγητή που εμπιστεύεσαι. Μίλα. Άνοιξε του την καρδιά σου, και θα δεις πως εκείνη θα ελαφρύνει.
          
          Και να θυμάσαι δεν έχεις εσύ το πρόβλημα!!
          
          Όταν λήξει αυτός ο πόλεμος, θα είσαι πιο δυνατός.
          

Εν όψει της επερχόμενης έναρξης της  σχολικής χρονιάς, θα ήθελα να πω κάτι.
          
          Υπάρχουν παιδιά που περιμένουν να ανοίξουν τα σχολεία με ανυπομονησία, για να ξανά δουν τους φίλους τους.
          
          Υπάρχουν παιδιά που δεν ανυπομονούν τόσο για την έναρξη του σχολείου, λόγω της επανεμφάνισης των υποχρεώσεων, αλλά θέλουν πολύ να δουν και να συναντήσουν τους φίλους τους.
          
          Όλα αυτά τα ξέρουμε. Και, ίσως να έχουμε και την αμυδρή εντύπωση πως όλα τα παιδιά θέλουν να δουν τους φίλους τους, πως όλα τα παιδιά έχουν φίλους.
          
          Υπάρχουν και τα παιδιά, όμως, που περιμένουν την έναρξη της σχολικής χρονιάς, με δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα, που μαρτυρούν πόνο, βάσανα και στενοχώρια.
          
          Παιδιά, που, ξέρουν πως όταν το κουδούνι χτυπήσει, δεν θα τους περιμένουν φίλοι και χαρούμενα πρόσωπα, αλλά μάσκες αντιπάθειας, πλάγια βλέμματα, ψύθηροι που όμως, πάντα ακούγονται.
          
          Ας μην ξεχνάμε και αυτά τα παιδιά, τα παιδιά που κουβαλούν τον δικό τους σταυρό από τόσο μικρή ηλικία. Τα παιδιά που είναι πληγωμένα, πονεμένα. Τα παιδιά που ωρίμασαν και μεγάλωσαν γρηγορότερα από τα άλλα. Τα παιδιά που δυνάμωσαν και δυναμώνουν καθημερινά, όχι από τις επιτυχίες της ζωής αλλά από τον πόνο της ψυχής. 
          
          (Συνέχεια σε επόμενο μήνυμα)

"Είναι το άγνωστο που μας τρομάζει όταν αντικρίζουμε τον θάνατο ή το σκοτάδι, τίποτα περισσότερο"
          
          - Albus Dumbledore (Harry Potter and the Half-blood Prince)

"Χαμογέλασε στη ζωή, και θα σου χαμογελάσει και εκείνη..."
          
          🩷