Küçükken en sevdiğim şey penceremin buğusuna bir şeyler yazmaktı. Her gece istisnasız yapardım bunu. Özellikle de bulutların göz yaşlarına kurban gittiği gecelerde vazgeçilmezim olmuştu. Ama her şeyin sonu olduğu gibi bunun da sonu vardı. Penceremin buğusunun sonu gelmişti. Buğu yok olmuş yerini soğuk cama bırakmıştı. Buğuluyken göremediğim manzara netleşmişti. Ama ne var ki benim istediğim bu değildi. Ben minik ellerimle dans eden penceremin buğusunu istiyordum. Bu yüzden kaybolan buğumu kendim yaratmıştım. 
Sıcak nefesim soğuk cama çarpıp buhar oluştururken minik ellerimi birbirine sürtüp ısıtmaya çalışmıştım. Çünkü hayallerimi çizerken soğuk camın onları üşütmesinden korkardım.Cam gibi soğuk olmalarındansa nefesim gibi sıcak olmalarını isterdim. 
Yıllar geçip ben büyürken pencereler de değişmişti. 
Pencereler değişmişti ama camların soğukluğu hiç yerini devretmemişti. Soğukluğunu koruyan camlar ellerim kadar hayallerimi de üşütmeye başladığında artık kendi yarattığım buğuların peşini bırakmaya karar verdim. Aslında ellerimin üşümesi değildi sorun . Hayallerimin üşümesiydi...
Beni ben yapan hayallerimin sıcak kalması için artık penceremin buğusuna değil beyaz sayfalara yazmaya başladım.