𝒩𝒶𝓏

yaza evleniyorum kocaeli yakınında olup gelmek isteyenler iletişim bilgilerini yazabilir 

nick wilde seksiliği diye bir şey var dostlar 

Yüzünse sigara değil, bir ömür yaktırırdı.

beni niye sevmedin, kim var kim gönlünde 

Geceyi bir türlü kapatamıyorum, sanki bütün şehir lambalarını dahi söndürsem de senin adın açık kalıyor bir yerlerde. Duvarlar nefes alıyor, kalbim sayıyor seni, kaç adımda gittiğini, hangi kelimede vazgeçtiğini, hangi susuşta beni bıraktığını. Aşk dediğin şey, insanın kendini unuttuğu bir ezbermiş. Şimdi ezberim bozuldu, her şey tek tek hatırlatıyor senin yokluğunu. Ayrılık, “bitti” demek değilmiş, birlikte konuşmayı öğrenmiş iki insanın artık yalnızca susmasıymış meğer. Sana söyleyemediğim ne varsa gecenin omzuna bıraktım. Belki taşır, belki çöker. Gülüşünün o naif tınısı kulağımda değil, daha derinde, kanımın dolaştığı damarların en içerisinde. Kendime kızıyorum bazen, belki de seni yeteri kadar sevmeyi başaramadığım için, senden sonra da nefes alabildiğim için. Çünkü insan, sevdiği gidince biraz ölür sanıyor, oysa yaşamak daha ağır bir ceza değil midir? Zaman ilerlemiyor, beni senden uzaklaştırmıyor, sadece alışmamı bekliyor. Alışmak dediğim şey de, her gün biraz daha yok olmak aslında. Şimdi bir sigara yakıyorum, dumanı tavana değil geçmişe üflüyorum. Belki senin geçtiğin bir boşluğa değmiştir ya da ciğerlerine doldurduğun havaya karışmıştır. Ama bil ki bu duman, içimde kalan son sıcak şey. Senin adını söylemeden yanıyor, külleniyor, sönüyor. Ve ben, hâlâ senin aşkının külleri arasında yeniden doğmayı bekliyorum.

koynuna veda ettim, huzuru feda ettim

sanki dağlar yıkıldı 

hep içine atmak hasta eder insanı

mucizeler hep böyle ansızın gelir, bir bakışta bir sözde kalbine yerleşir

Bazen insan, kendi içinin karanlığına o kadar gömülür ki, dışarıdaki dünyanın ışığı bile anlamsız gelir. Ben de uzun zamandır böyleyim işte. Ne sesler, ne insanlar, ne güzel ihtimaller, hepsi aynı anda uzak ve gereksiz. Sanki hayat, gözlerimin önünde ağır ağır çöken bir toz bulutu, ne nefes aldırıyor ne de tamamen ölmek müsaadesi veriyor. Her şeyden rahatsız oluyorum, ama bu rahatsızlık öyle hafif değil, adeta bedenimin içine işleyen bir ağırlık. Sanki omuzlarıma görünmez taşlar bağlanmış, sanki dünya kendi ağırlığını benim üstümde deniyor. İnsanlar konuşuyor, gülüyor, yaşıyor ama ben onların dünyasına ait değilmişim gibi hissediyorum. Bir yabancılık var içimde, ne kendime benziyorum ne çevremdeki hayata. Biri sorsa kim olduğumu, doğru düzgün cevap bile veremem belki. Çünkü kendimi tanıdığım hâlim bile benden uzak artık. Düşünüyorum, eğer bu dünyada tek başıma kalsam, kimse olmadan, hiçbir ses duymadan, hiçbir yüz görmeden, belki içimdeki bu yangın söner. Belki en azından biraz iyileşirim. Belki içimdeki o dipsiz çukuru dolduracak bir sessizlik bulurum ama biliyorum ki insan kendi gölgesinden kaçamaz, nereye gidersem gideyim içimdeki ağırlık yanımda gelecek. Karanlığım benimle yürüyor. Bazen benden önde, bazen arkamda ama asla kaybolmadan. İçimde kopan fırtınaların sesi o kadar yüksek ki, dış dünyanın en sıradan cümleleri bile bana bir yük gibi çöküyor. Ne yaparsam yapayım, hiçbir şey için hevesim yok.