methcezir
arkdslr bisi dicem
methcezir
methcezir
yerime koyamadın kimseyi benim yerime
methcezir
Bu sağanak dinmeyecek mi? Küçücük gövdenle tekne, deniz, rüzgâr olmaya kalkışıyorsun: Çünkü gözlerin deniz gibi hâlâ gelgit hâlinde, gövden yelken açmış bir tekne gibi bu tuzlu tufanda, rüzgârsa iç çekişlerin; ortalık birden durulmazsa, Rüzgâr gözyaşlarınla, gözyaşların rüzgârla coştukça alabora olur fırtınaya tutulmuş teknen'
methcezir
bir can boğuluyor evimde sanki
methcezir
aşklar biterken iz bırakır, izleri sende kalır
methcezir
hain bir pusuda vurdu ikimizi
berserkcore
Madam çok güzelsiniz
methcezir
eve gitmem gerek her yerdeyim
methcezir
sence hangi rüzgar kokunu buraya getirdi
methcezir
Kaldırımların üstüne yağan yağmurun sesini dinlerken insanın içi neden bu kadar kalabalık olur bilmiyorum, sanki her damla bir cümle gibi düşer de söyleyemediklerimi benim yerime anlatmaya çalışır, ama sen yine de duymazsın gibi gelir; oysa yanımda olsan belki hiçbir şey bu kadar büyümezdi, yokuşlar daha az dik, yollar daha kısa, geceler daha az sert olurdu, ama sen uzaktın ya da ben ulaşamayacak kadar gururluydum, aramızdaki mesafe kilometre değildi de inat, suskunluk ve yarım kalmış cümlelerden örülmüş görünmez bir duvardı sanki; bazen düşünüyorum da bir mesaj kadar yakınken nasıl bu kadar yabancı olabildik, nasıl oldu da aynı gökyüzünün altında başka başka kışlara yakalandık, sen güneşli bir şehre sığındın da ben ayazın ortasında kalakaldım gibi; evimin duvarları bile adını biliyor artık, geceleri içimde dolaşan o sessiz pişmanlık adımlarını ezbere sayıyorlar, ben uyuyormuş gibi yapsam da içimdeki ses durmadan konuşuyor, keşke diyor, biraz daha az inat, biraz daha çok cesaret, biraz daha az korku olsaydı; insan sevdiğini neden en çok kendinden korumaya çalışır da sonunda yine en büyük yarayı kendisi açar anlamıyorum, belki de sevmek dediğimiz şey biraz da yanlış zamanlama, biraz eksik büyümüşlük, biraz fazla hayal kurmak; seni düşündüğümde içimde hem bir sıcaklık hem de ince bir sızı beliriyor, aynı anda hem sarılmak isteyip hem de uzaklaşmak gibi, çünkü bilirim ki bazı insanlar kalbinde yaşar ama hayatında yaşayamaz, bazı isimler dudaklarına yakışır ama kaderine yazılmaz.
methcezir
Geçen bir rüya gördüm, sanki bütün yanlış anlaşılmalar silinmiş, bütün kırgınlıklar buhar olmuş, aynı masada oturuyoruz, yüzünde o tanıdık ifade, ben konuşurken gözlerimin içine bakıyorsun, hiçbir şey olmamış gibi değil de her şey olmuş ama üstesinden gelmişiz gibi, uyandığımda odanın içi buz gibiydi, gerçek dediğimiz şeyin ne kadar acımasız olabileceğini bir kez daha hatırladım; belki de sorun mesafeler değildi, belki de biz aynı cümleyi farklı dillerde kuruyorduk, sen susarak sevdiğini sanıyordun, ben konuşarak anlaşılmayı bekliyordum, ortada duran o boşluk her geçen gün biraz daha büyüdü, içinden geçilemez bir uçuruma dönüştü; şimdi sokak lambalarının altında yürürken gölgem bile benden uzun, sanki geçmişim peşimden uzayıp gidiyor da nereye dönsem önüme düşüyor, adını anmasam da içimden atamıyorum, çünkü bazı insanlar hayatından çıkar ama kalbinden tahliye edilemez; belki bir gün aynı şehirde aynı rüzgara yakalanırız da birbirimize bakıp hafifçe gülümseriz, hiçbir şey talep etmeden, hiçbir hesap sormadan, sadece bir zamanlar aynı hayali kurmuş iki yabancı gibi, o zaman anlarım ki bazı hikayeler mutlu bitmek zorunda değildir, sadece yaşanmış olması bile yeterlidir, ama şimdilik geceler uzun, yollar sessiz ve içimde seninle konuşmaya devam eden, susmak bilmeyen tarafım asla uslanmıyor.