Kalbimdeki odan kaybetme korkusuyla titriyor çoğu zaman,
Göğsüm daralıyor tek sebebi varlığını hatırlamam,
Ağlamak geliyor içimden,
Ama hayır ben kabullenemem göz yaşlarını,
Kabullenemem hayatımı bana dar etmeye yemin etmiş korkunu,
Kabullenemem senin için uğrayıp geçeceğin bir duraktan fazlası olmadığımı.
Kabullenirsem anlarım, anlarsam acım acıtır canımı.
Sonra o düşünce belirir zihnimde,
Hain bir kaygı yön verir benliğime.
Ben kaybetmekten korkmaktan dahi korkarım.
Çünkü korktuğumu gerçekten kaybedeceğimle yankılanır kulaklarım.