Asvarel

En sevdiğim sahnelerden birini bırakıyorum buraya. Eline emeğine sağlık Mira❤️
          
          "Biz diye bir şey yok," dedim, içimde kanayan yarayı onun önüne serercesine. Gerçek her zaman en keskin hançerdi ve ben, bu hançeri saplamaktan çekinmiyordum.
          
          Sesi, karanlığın içinde yitip giden bir fısıltı gibi kulağıma ulaştı. "Biz hep vardık." Çelikten duvarlarla çevrili kalbime, yıllar önce kapanmış bir kapının ardına sıkışan hislerime ulaşan bir sesti bu. Yutkunamadım. "Sen hep benimleydin," dedi ve  sıcak avucu kolumdan çekilip saçlarıma karıştı.
          
          Kalbim, kaburgalarımın arasına sıkışıp oradan kurtulmaya çalışırcasına çarptı. Bir zamanlar aynı şefkatle saçlarımı okşadığı günleri hatırladım. Küçüktüm. O ise biraz daha büyük. Öfkemi yatıştırmak için parmaklarıyla saçlarımı tararken, “Hadi, ağlama küçük pinokyo,” derdi. Şimdi de aynı dokunuş, aynı ses tonu ama daha farklı, daha büyümüş, daha kırılmış bir hâlimiz vardı.
          
          Gözlerimi kapattım, nefesimi tuttum.
          
          "Gözlerindeki nefret," dedi fısıltıyla, "kalbindeki yangını saklamaya yetmiyor." Başparmağının yanağıma dokunduğunu hissettim. Önce hafif bir baskı, sonra gözyaşımdan sıyrılıp süzülen sıcaklık… Yanağımı okşamadı, gözyaşımı silmedi, sadece parmağını orada tuttu. "Bana nefretle bakıyorsun ve bu benim canımı yakıyor," dediğinde gözlerimi açtım.
          
          Sesim, sanki yıllardır boğazıma düğümlenmişti de şimdi çıkmaya zorlanıyormuş gibi kısıktı. "Senden nefret etmiyorum."
          
          Gülümsedi. Hüzünlüydü. Kırık bir aynadan yansıyan silik bir mutluluk gibi…
          
          Bu sefer parmağı burnuma dokundu, tam ucuna. Küçükken yaptığı gibi. "Küçük pinokyo," dedi, sesi geçmişi hatırlatacak kadar sıcak, anılar kadar soğuktu. Bütün duvarlarım yıkıldı. İçimde biriken gözyaşları sel olup yanaklarıma düştü. Hıçkırarak nefes aldım. "Yalan söyleme," dedi, parmağını hafifçe burnuma vurarak. "Burnun uzar."

ankaradadenizz

Bölümü okudum. Açıkçası Mira'nın kalemi beni çok şaşırttı. Asla böylesine güçlü bir kalem beklemiyordum. İster betimlemeler, ister diyaloglar, ister karakterlerin değişimi... Tek kelime ile, "MÜKEMMEL." 
          
          Bölüme gelinceyse, okurken her duyguyu yaşadım. Ayaz'ın Masal'ın gözlerine bakarak, "nazlı yarim" diye türkü söylemesi, Masal'ın ona eşlik edip geçmişini hatırlayarak, "o adamlar içerse, benden içerse" demesi, Ayaz'ın Masal'a beni unuttun mu demesi, Masal'ın ona abi demesi... İkisinin de hislerini ve bu hislerin onları nereye sürükleyeceğini merak ediyorum.
          
          Öykü ve Ömer (Kenan) de dikkatimi çekti açıkçası. Öykü'nün Ömer sigara içerken parmaklarının arasından sigarayı çekip alması ve içmesi. Ömer'in o sigarayı kül olana kadar parmaklarının arasında tutup izlemesi.... Arada Doğan olmasa çok iyi olurdu aslında.
          
          Ellerine sağlık, Mira. Başarılı olacağından ve güzel yerlere geleceğinden asla şüphem yok ❤️