ophelia

ne kadar "i'm just a girrrllll" olduğumuzu sansak da evden cikinca genel olarak cogu kizin sesini on ton incelttiği, yapmacık samimiyetli olduğu, mıy mıy konuştuğu ve pick me'lerle dolu bi ortamda kendimizi buluyoruz ve orda mecbur yasamaya calistigimiz için onların yanında bizim sıradanlığımız ve 'normal' tonda(diğerler pick me'lere gore kalın) sesimiz yuzunden garipsenişimizin mantığı ne peki aq.

hüzünlü şairden yorgun savaşçıya

ben böyle iğrenç kişilik görmedim aq bu insanlar ne yiyip ne içiyor

yine eskiye mi döndüm demin uyandım öyle bi midem bulanıyodu ki ayakta bile duracak gücüm yoktu nasıl lavaboya gittim hatirlamiyorum.
          hastaliklarimdan birine odaklaninca diğeri hemen kendini gosteriyor ben de senin bünyendeki bi hastalığım unuttun mu diye. (pickme herqlde)

Larran'a daha ilk sayfalardan sakasina hear me out diyodum da gercekten hear me outmus be (340tayim)

ilk defa doktor iyi bir şey söyledi ve ben yeniden umutlandım.

hayatım boyunca kıskandığım tek konu: hastane yüzü görmeden yaşayanlar/ hiçbir sağlık problemi olmayanlar.

hadise dinleyip gotu basi dagitak mi

bir sey fark ettim, genelde saat fark etmeksizin yorgunsam hemen uyuya kalabilen biriyim ve uyuya kaldığım bütün anları düşünmeye calistigimda SADECE ya mesajlasirken ya da taegyu yazarken oluyor...
          
          (taegyu o kadar safe placeim ki hemen uyuyorum aq daha iki paragraf yazmistim bi uyandım tum ilham gitti ya)

evet gecenlerde yanlislikla erken hazırlanıp evden çıkış saatimi beklemiştim şimdi de otobüs hızlı gittiği için inmeme az kaldı VE DAHA BİR SAAT VAR DERSE AQ sabahın köründe bahçede beklicem nedir brnim bu cektigim.