şf.

2019.

dizlerim tutmuyor, belim doğrulmuyor; beni uzunca bir ömürle cezalandıran Tanrıya yakaracak ses kalmadı ağzımda, kül gibi, kor gibi tutuşturdu dilimi sensiz geçen yıllar. 

Biz insan öldürmedik
            Biz katletmedik. 
            Biz zarar vermedik.

Quos vult perdere dementat.

Anna, bu dünyada yaşamı ölümün güzelliği ile birleştirdi. 

Hiçbir şey kanıtlamak istemiyorum, yalnızca yaşamak istiyorum, kendimden başka kimseye kötülük yapmıyorum. Buna da hakkım var, öyle değil mi?

Grapon Kağıtlarında. 

Çocukluğumda, hastalığımda, dökülen saçlarımın kırık uçlarında, izmaritimin son yere düşen külünde. 

Bir gelen ama sonra tamamen kaybolan dizilerinde, yaşam kokan ve o yaşamın içinde saklanan acılarda. 

bir bahçe, iki sandalye, iki içecek bir de sen

Seni onların nefret ettiğinden daha fazla sevebilirim. 

https://youtu.be/drx7abw_b-E?is=qRqz_UuGdmb-FpsE

Belki tekrar mavi gökyüzünün ortasında öperdin beni. 

Ve neden öpücüklerin bu kadar soğuk ve acıtıcı olduğunu bilemiyorduk, keşke bilebilseydik. 

Kendimden kaçak
            Yarim keskin bıçak. 

Aşkı anlatmış ama yaşamamıştı Nazım. 

Ah, zavallı Leyla. 

Dünyanıza sığamadım, sizden olamadım. 

Sonra uyandım ve sana gelmek istedim. Suyun altında kalmıştım. 

Rüyalara inanırdım, beni bırakmayacağını söylediğin elimi tuttuğun gerçek rüyalara.