Alaz’a,
bugün ayın on dördü. Yarın doğum günüm. İnsan böyle zamanlarda sevdiklerini daha da çok yanında istermiş. Ama sen yoksun. Ve yokluğun, doğum günümden bile daha ağır geliyor.
Her şey eksik gibi... Mumları üflerken dileğim sen olmayacaksan neye yarar, bilmiyorum. Gülüşünü özledim. Hatta bazen sadece sessiz kalışını bile... Yanımda olduğun anların kıymetini hep biliyordum ama yokluğunda, o anlar birer hazineye dönüştü.
"Doğum günün kutlu olsun Sarcan!" deyişini hayal ediyorum. Belki gözlerimin içine bakarak, belki yine dalga geçer gibi, o bildiğin havalı tavırla söylersin. Ama sesin gelmiyor bu kez.
Senin olmadığın bir günde büyümek, bana çocuk kalmak gibi geliyor. Çünkü sen gidince içimde bir şey büyümeyi reddetti.
Yine de biliyor musun, bu mektubu yazarken bile sanki buradaymışsın gibi hissediyorum. Belki de sevgi, uzaklığı yenebilen tek şeydir. Ve ben seni, hiç olmadığın kadar yakınımda hissediyorum.
İyi ki tanıdım seni.
İyi ki bir yerlerde, sen varsın.
Ve eğer bir gün dönersen… doğum günü pastasının bir dilimi hâlâ senin için saklı. ...ve biliyor musun Alaz,
geçen sene de kutlamadın. O zaman da içim burkulmuştu ama bu sene... bu sene bir başka acıyor. Çünkü ben hep, en çok senin kutlamanı istedim. En çok senin sesinden “iyi ki doğdun”u duymayı hayal ettim. Herkesin kutlaması güzel olurdu elbet… ama senin ki başka. Çünkü sen başka.
Yokluğunda bile bu kadar kıymetli olan biri, var olduğunda nasıl hissettirirdi, kim bilir?
İşte yine doğum günü. Ve ben yine senden bir haber, bir ses, bir işaret bekliyorum. Belki bu mektup ulaşmaz sana, belki hiç okumazsın ama…
Yine de içimden geçenleri bil istedim.
Çünkü bu doğum günümde bile, en çok sen varsın.
Sarcan.
