leylasare

İntizar.

Yazık, kör bahçıvanın bahçesinde açan goncaya.

Benim gülen yüzüm.

Üşüyorum gölgende.

Sen bana nefes, ben sana herkes.

İnsan kendinden yaralanır.

Koca dünyanın içinde sıkışıp kaldım.

Burda olmadı belki başka hayatta.

Ve ben bütündüm; yarımı sevgilimde bırakıp, yarımı sokağa attım

Bir gun odada buldular beni yarı baygın.