Ben liseye yeni başladığım sıralarda Dehliz'i kaybettim. Ve şiddetli bir depresyon içerisindeyken kimseyle konuşmuyor, yemiyor, içmiyor, sosyalleşmiyordum. Lise birinci sınıf hiçbir arkadaş edinmeden biterken yaz tatilinde evde duramıyordum. Beynim benimle oyunlar oynuyor ve kafayı yiyecek gibi oluyordum. Bu yüzden İzmirde bir işe girip ondan uzaklaştım. Hayatım uyku, iş ev denilen bir üçlemeden ibaret olmuşken tanıştım onunla. Aslında pek tanışmak gibi de değildi. İzmir'in sahilinde tek başıma otururken benim yakınlarımdaki bir kayalığa oturmuştu. Ağlıyordu. Beni fark etmediğini bana bir kere bile değmeyen ve durmadan yaşlar akan gözlerinden anlamıştım. O gün orada saatlerce oturup ağladı. Ben de mıh gibi yerimde saplanmış gidememiştim. O giderken saatin epey geç olduğunu hatırlıyorum. Pek kalıplı biri değildi. Bu yüzden o giderken ona hissettirmeden onu takip etmiştim o gece. Sanırım yaptığım şeyin yanlış olduğunu düşünerek gitmiştim oradan.
Ondan sonra birçok kez karşılaşmıştık. Bazen bir caddenin kaldırımında. Bazen çalıştığım kafede. Bilerek geldiğini sanmıştım ama öyle değilmiş. Çalıştığım yere sürekli gelirmiş. Ve ben o güne kadar onu bir kere bile fark etmemiştim. Beynim onunla meşgul oluyor diye garsonluktan mutfak temizliğine geçmek için kafe sahibi ile konuşmuştum. Aslında bir nevi kendimi suçluyordum. Dehliz gideli aylar olmuştu ve ben o çocukla beynimi meşgul ederek kardeşimi, acımı, yasımı unutmuştum.
Umarım buraya gelene kadar çok yorulmamışsındır abicim
