Bir şey fark ettim bugün. Ne vakit canım yansa, depremle ilgili kanasam kendimi İçimdeki Felakette buluyorum. İstemsizce oluyor ama sanki yazınca acım azalıyor gibi. Ölüm gibi bir şey ama öldürmüyor. Az önce bir video gördüm. Videoda isimsiz mezarlıklar vardı. Acaba dedim. Orada yuvam dediğim yerde, çocukluğumun geçtiği duvarlar altında canlı canlı gömülüp şehit olsaydım bende mi isimsiz bir mezar olacaktım? Sahi o kadar şehidin, felaketin içinde olur muydu ismimin yazdığı bir mezar taşım? Bunlar çok karamsar düşünceler farkındayım ama aklımdan çıkmıyor. Aradan üç yıl geçmiş ya üç! Bence biz o geceden bir saat bile uzaklaşmadık. Benim ruhum hâlâ orada. Herkese geçmiş olsun. Umarım bir daha kimse yaşamaz bu felaketi.
Bütün kaderdaşlarıma...
