මගේ ආදරණීය පාඨක ජනයා වෙත,
දැන් වෙලාව රෑ එකයි තිස් හයයි කමක් නෑ. කොහොම හරි! ඔන්න ඉතින් අධ්යාෂ්ගෙයි විනර්ඝාගෙයි ආදරණීය කතාවටත් අවසානය්ක් ආවා එහෙනම්. මං මේ පොත ලියන්න ගත්තේ දාසයේදී, දැන් ඔන්න දා හතේදී ඉවර කළා. ඉතින් අද මේ ලබපු සාර්ථක්තවයට හේතු වෙව්ව කිහිප දෙනෙක්ම ඉන්නවා. පළවෙනියටම මං බයෝ කළත් මට පාඩම් කරන්න පාඩම් කරන්න කිය්ලා බල නොකර මට මේ පොත ලියන්න කාලය, කැමැත්ත ලබා දුන්න මගේ අම්මවයි තාත්තවයි මතක් කරන්න ඕනේ. ඊටත් පස්සේ මගේ ලෙවින්යා. මෙහෙමයි මට ලෙවින්යලා දෙන්නයි මං පොත ලියන්න ගත්ත දවසේ ඉදන් අද වෙනකනුත් ඒ දෙන්නා තමයි මගේ පොතේ ලොකුම රසිකාවියෝ දෙන්නා ❤️ ඒ වගේම අද මේ පොත මෙහෙම ප්රසිද්ධියක් ලබන්න උදවු කරපු DwEmiii වත් ආදරයෙන් මතක් කරනවා. ඊට අමතරව මං කියන පිස්සු විකාර අහන් ඉන්න මගේ පොතට ෆුල් සපෝර්ට් එක දෙන මගේ අයියව්ත් මතක් කරනවා.
ඒ හැම්දේටත් වඩා මාත් එක්ක මෙච්චර කල් හිටිය ඔයාලා හැමෝටමත් ගොඩක් ගොඩක් ගොඩාආආආආආක් තැන්ක් යූ❤️ ❤️
ආ මට බනින්න එපා ඔන්න කතාව කියවලා හරිද.
මේකේ ending එක මං තැනක ඔයාලට ඇගෙව්වා. හැබැයි මං හිතන්නේ නෑ ඒක කාටවත්ම තේරෙන්න ඇතියි කියලා. ඔයාලට මතකද කැම්පස් එකේ talent show එක? ඒකේ ලයිට් මාරු වුණ හැටි මතකද? මුලින්ම කහ. ඒ කියන්නේ සතුට. ඊළගට රතු. ඒ කියන්නේ කැමැත්තක් විදියට තිබ්බ සතුට පස්සේ රෝමාන්තික වුණා. ඊට පස්සේ නිල්. ඒකෙන් කියන්නේ එකිනකා මත යැපෙනවා කියන එක. අන්තිමේදී කලු. ඒ කියන්නේ වියෝව.
ඒ තියෙන්නේ අධ්යාෂ්ගෙයි විනර්ඝාගෙයි ජීවිතයේදී පාස් වෙච්ච කාලයන්.
සමහර වෙලාවට දුක හිතෙන ආදර කතා හරි ලස්සනයි සතුටු ඒවටත් වැඩිය....
ෂරි එහෙනම්:)
ආයෙමත් කියන්නේ හැමෝටම තැන්ක් යූ අද මට මෙහෙම සතුටින් පොත ඉවර කරන්න උදවු කළාට❤️
ආදරෙයි.
-ඔයාලගේ ඕතරී
තවත් දවසක ලස්සන ආදරයකින් හමු වෙනකන්.
