sıradan bir qış günü, yenə hava soyuqdu,
qar yağır, yağış yağır, ətraf palçıq olubdur,
ağacları, gülləri möhkəm şaxta vurubdur,
göyərib hər bir tərəf, mavinin iyrənc tonu.
diqqətimi çəkən də palçıq, ya qar deyildi,
diqqətimi çəkənlər bir cüt qara göz idi.
qalın şərfin altında gizlədilən yanaqlar,
gözümdənsə qaçmadı o yumşaq baxışlar.
balaca bir qız idi o gözlərin sahibi,
görüntüsü balaca, illərin yüklü qəlbi,
yaxınlaşdım soruşam kefini-əhvalını,
lakin həməncə anda çəkdi baxışlarını.
soruşdum ki, "necəsən? yaxşısanmı, balaca?"
birdən fikri yayındı arşınlarca uzağa.
cavab verə bilmədi, donub qaldı eləcə,
peşman oldum, tez susdum elə mən yerimdəcə.
"yaxşıyam," dedi, durdu, yenə uzun düşündü,
"bəlkə bir az deyiləm, amma yaşım üçündü?
böyüklərim deyir ki, mənim nə dərdim olar?
deyəsən tək onlardı dünyalar daşıyanlar."
palçıqlı şalvarında ikicə konfet vardı,
birini mənə verib, birini özü aldı.
"bəlkə də böyüdürəm, amma bəlkə də yox,
axı mən balacayam, mənim dərdlərimsə çox."
bir az daha gözlədi davam eləmək üçün,
gözlərini bürüdü qara və sərt bir çovğun.
çalışdı ağlamaya, balaca çiyinləri,
əsdi elə hey əsdi, heç durmaq da bilmədi.
"sizcə içim boşdurmu? mən elə hiss edirəm,
sanki dolmaz heç zaman dənizlərcə su töksəm.
lakin indi o boşluq məni yamanca boğur."
səsi elə titrədi, başa düşdüm ki qorxur.
qorxur ki anlamaram, fikir vermərəm ona,
birdən gülüb keçərəm elə zarafatyana.
bir söz deyə bilmədim, mənə inanmaz deyə,
əgər desəm "mən sənəm, gələcəkdən gəlmişəm."