Περνάνε τα χρόνια, οι μήνες, οι μέρες, οι ώρες...
Ζει σε μια σχέση χρόνων, παρά τις δυσκολίες δεν τα παράτησε, δεν διάλεξε την εύκολη λύση..
Δεν διάλεξε εκείνο το "χωρίζουμε" που τόσο πολύ άκουγε από τα χείλη του.
Το πάλεψε, το προσπάθησε..
Προσπάθησε για εκείνο το εμείς, που τόσο πολύ ήθελε.
Εκείνο το εγώ και εσύ, που κατάφερε να το κάνει εμείς..
Ένιωσε να χάνει τον εαυτό της, να μην ξέρει τι πρέπει να κάνει και τι να πει.
Να τον βλέπει να πονάει κι όμως τα δάκρυα της να της δίνουν την δύναμη να συνεχίσει, να θέλει να τον σώσει από την κατάσταση που ήταν..
Γιατί για εκείνη, σημασία είχε εκείνος...
Γιατί για εκείνη, σημασία είχε να είναι καλά...
Όσο εμπόδια κι αν βρέθηκαν στον δρόμο τους, όσες φορές και αν της πέταξε ένα "θα βρεις αλλού καλύτερα, δεν αξίζω"...
Έσφιξε τα δόντια της και του έδειξε πως στα δικά της μάτια αξίζει...
Αξίζει να μείνει, αξίζει να τον κάνει να βρει το χαμόγελο του και πάλι.
Πέρασαν τα χρόνια...
Κι όμως είναι ακόμα εδώ, έχτισαν μαζί, εκείνο το "εμείς".
Τι μπορεί όμως να σε κάνει, να χάσεις αυτό το "εμείς" που τόσο παλέψατε να χτίσετε;
Ένα ξένο φιλί;
Ένα ξένο άγγιγμα;
Μια ξένη αγκαλιά;
Είναι τόσο δυνατά όλα αυτά, ώστε να βάλεις ένα τέλος;
Πόσο αξίζει μια αγάπη;
Μια σχέση;
Πως θα νιώσεις σε μια αποκάλυψη, που δεν περίμενες να ακούσεις;
Πως θα νιώσεις όταν ένα μυστήριο χρόνων, τελικά βρίσκει τον δρόμο του για την αλήθεια;
Τι θεωρείς απάτη;
Τι θεωρείς πως μπορεί να γκρεμίσει μια σχέση;
Τελικά, συνεχίζετε να διαβαίνετε τον ίδιο δρόμο ή κάπου εδώ λες, χωρίζουμε;
Πολλά ερωτήματα, να απάντηση θα βρεις;
*Καλημέρα σας, καλή ανάσταση να έχουμε!
Δεν ξέρω, αν αυτό θα είναι καμιά έμπνευση για κάποιο βιβλίο ή αν βγάζουν κανά νόημα...
Ένιωσα την ανάγκη μετά από αρκετό καιρό να γράψω... ιδού το αποτέλεσμα. ♀️
Να είστε καλά, να περνάτε ωραία! *
