natveodii

altı ustu ıstanbul ınanılmaz sardı ılk bolumlerını cok begenmemıstım ama suan cok ıyıı. ılk defa turk dızısı begendım

natveodii

Hayatta kalmak için yaptıklarının bir sınırı olabilir mi insanın? Olduğunu düşünmüyorum. Herkes olabiliriz. Her şey olabiliriz. Bir değişim geçirebiliriz, muhakkak ki dönüşüm de... En korktuğumuz, belki de en nefret ettiğimiz şeyin ta kendisi hâline gelebiliriz.
          Bunu biliyorum. Tecrübelerim beni hiçbir zaman yanıltmaz.
          
          Ama kabullensem bile gerçeği... Bazı geceler vicdanımın sesine yenik düşünüyorum. Yediremiyorum kendime, yaptıklarımı yapmış olmayı. Geriye gitmek istiyorum, en başa dönmek... Tüm geçtiğim sınavlara tekrar girmek ve birer birer kalmak istiyorum. Sonucunun bir kağıt üzerinde göreceğim sıfır notu değil de mezarım olacağını bilmeme rağmen.
          
          Bazı geceler ölmeyi diliyorum.
          
          Hayatımdaki insanlar için birer ölü hâline gelmektense gerçekten de toprağa girmiş olmak daha iyi bir seçenekmiş gibi geliyor bazı geceler.
          
          Ama vicdanımın hâlâ hayatta olduğunu gösterdiği gecelerde bunu düşünüyor olsam bile geçmişe dönsem, yaptıklarımın aynısını yapmaya devam edeceğimi de biliyorum. Bu bir çeşit kendini kandırma çeşidi. Anılar onları yatırdığım mezardan birer birer çıktığında ve hayatını mahvettiğim kişiler bana gözlerinde ancak bir ölüye ait olabilecek kadar karanlık bir ifadeyle baktığında bunu düşünüyorum.'

natveodii

Patlayan silah sesi hatıralarımda o kadar canlı ki her gece tekrar ve tekrar duyuyorum kulaklarımda. Annemin en sevdiği, bir açık artırmadan zorla babama aldırdığı pahalı tablosuna sıçramıştı bütün kan. Tek bir kurşun. Şakağından. Gözlerimin içine baktı ve tek bir söz bile söylemeden öylece kafasına sıktı. Sanki dünya harcayacağı tek bir kelimeye bile değmezmiş gibi. Sanki ben bir vedayı bile hak etmiyormuşum gibi.
          İlk kez kim olduğumu unuttuğum gün, günlerden neydi bilmiyorum. En son kim olduğumu tam anlamıyla hatırladığım gün, günlerden neydi bilmiyorum. Bir gün kendimle vedalaştım ve bunu fark etmedim bile. Muhtemelen günlerden pazartesiydi, salı da olabilir. Bilmiyorum.
          Tanıdan önce miydi, yoksa sonra mıydı onu da hatırlamıyorum. Ne sebep oldu bilmiyorum.
          Babamın ölümünden önce miydi, sonra mıydı, hatırlamıyorum.
          Aradan kaç sene geçti, bilmiyorum.'