nazirenur13

düşüncelerim, zamanın tortusuyla dolmuş bir sandık misali; her köşesinde solmuş bir hatıra, her aralığında unutuşun pası. yavaş yavaş siliniyor bende olanlar. ben değilim artık unutan . aklım kendi oyununa meyletmiş, benliğimi saklayıp yerine bir sis bırakmış. unutuyorum diyorum, lâkin dilim yalan, çünkü unutan ben değilim; unutan, bende tükenmiş olan o ben. vaktin her uğrağında kanım eksiliyor sanki. beden değil, ruh çekiliyor damarlarımdan. ben eskiden çok düşünen biriydim; paranoyanın ince çizgisinde yürür, her şeyi hissederdim. şimdi ne his, ne hisarın kalmış. etrafımdaki her nefes bana yabancı, her ses, başka bir çağdan kalma uğultu gibi. ağlamak, susmaktan daha ağır geliyor. kelimeler bile kaçıyor ağzımdan, sanki her biri kendi ölüsünü taşıyor. güzel şeyler dilemek bile haddini aşmak gibi artık. hayır, dilerken bile utanıyorum. sineye çekmek sanatıyla yoğrulmuş bir varlık oldum; susmanın da bir erdem değil, bir mecburiyet olduğunu öğrendim. beynim, kendi etini kemiren bir hayvan gibi, dinmeden çalışıyor. düşünce, düşünceyi ısırıyor. herkes acısını sergiliyor meydanda, ben ise sessizliğin duvarına yaslanıyorum; kimin acısı daha eski, kimininki daha haklı bilmiyorum. hayat, anlamını çoktan yitirmiş bir kelime. kin bile taşımıyorum artık; bana yapılan ertesi gün buhar olup gidiyor. yahut ben unuttuğumu sanıyorum da, o duygular, içimdeki o görünmez kavanozu doldurmakla meşgul.

kafamın içinde bir uğultu var, ne sesini tanıyorum ne de susturabiliyorum. gün geçtikçe içimde bir şey eksiliyor, kan çekiliyor damarlarımdan sanki. kendimi tanıyamadığım aynalara bakıyorum, gözlerim bir yabancının gibi. bir zamanlar her şeyi düşünen, her ayrıntıyı hisseden o insan yok artık. yerinde yalnızca donuk bir ben var; düşünmeden düşünen, hissetmeden yaşayan bir ben.
          
          ağlamak istiyorum ama ağlamak bile lüks olmuş. gözyaşı bile kendinden utanıyor, sanki acizliğin simgesiymiş gibi. içimden taşan her şey boğazıma düğümleniyor; kelimeler bile benden korkuyor. konuşabileceğim insanlar azaldı, ama bu beni üzmüyor — yalnızlıkla gelen o sessizlik daha derin bir şeyle dolduruyor içimi, bir tür hissizlikle belki, bir tür uyuşmayla.
          
          bazen düşünüyorum; ben mi doluyorum yoksa içimde birikenler mi patlayacak yer arıyor? her şeyden midem bulanıyor. çevrem, yüzler, sesler... sanki hepsi aynı renkte, aynı tonda, aynı ağırlıkta. kendimden taşan her şeyle boğuluyorum artık. ve en kötüsü, buna alışıyor gibiyim.

kafamın içinin depolama alanı doldu. yavaş yavaş silmem gereken anılar, hatıralar var yine. eskiden yaptığı gibi eğer ben unutmazsam beynim oyunlar oynayıp kendi benliğimi unutturuyor. unutuyorum diyorum ama kimse anlamıyor. unutmuyorum. öyle ufak tefek şeyleri değil; anılarımı unutuyorum. kendi benliğimi, sevdiklerimi, korktuklarımı...
          unutmak bana acı veriyor. bazen yeni doğan bir bebekmişim gibi hissediyorum, bazen ise aynaya bakan kişi yabancı geliyor. dönem dönem anılarımın gittiğini gördüğümde kendimi viranesiz bir çare gibi görüyorum. hayat midemden bulanıyor.

bazen kendimi sanki havada asılı kalmış gibi hissediyorum, ayaklarım yere değmiyor ama düşmüyorum da. kafamda bir sürü düşünce birbirine çarpıyor, bazen öyle hızlı ki hepsini yakalamam imkânsız, elimden kayıp gidiyorlar. her şey bir anda ağırlaşıyor, bir anda boşalıyor, sonra tekrar doluyor, sanki kendi kendime oynadığım bir oyun. ben bakıyorum, anlamaya çalışıyorum, ama anlamak da mümkün değil bazen. gece olunca daha çok fark ediyorum. karanlıkta düşüncelerim birbirine dolaşıyor, hangi hisim gerçek, hangisi sadece zihnimde yankılanıyor, ayıramıyorum. bazen sadece durmak istiyorum, hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey düşünmeden ama o da olmuyor. çünkü durduğum an, bütün bu karmaşa beni daha net hissettiriyor, sanki içine çekiyor beni. benimle konuşmak istesen, fark edeceksin ki cümlelerim dağınık, bazen bitmiyor, bazen bir düşünce bir diğerine çarpıp kayboluyor. belki de en gerçek hâlim bu; parçalı, karmaşık, ama tamamen kendim. bazen kendime kızıyorum, bazen gülen bir yanım var ve o bile kendi içinde çatışıyor. ve biliyor musun, en garip olan şey, bu karmaşanın içinde bir tür huzur bulabilmem. düşüncelerim birbiriyle çarpışırken bile, o karmaşanın ortasında kendimi buluyorum. sanki herkes kendi yolunda, ben de kendi karmaşamdaki yolumu bulmuş gibiyim. ve bazen düşünüyorum, acaba bir başkası bu kadar karmaşayı anlayabilir mi? kelimelerle ifade edemediğim şeyleri, bakışlarımla, duruşumla, sessizliğimle gösterebilirim belki ama onlar bile çoğu zaman yeterli olmuyor. yine de kabul ediyorum, kimse anlamasa da, ben kendimi hissediyorum. bu da yetiyor bir şekilde. ve işte ben böyleyim, karmaşık, parçalı, ama hâlâ burada, hâlâ hissetmekte, hâlâ kendi içimde var olmakta. belki dışarıdan anlaşılmaz, belki birileri için fazla karışık, ama benim için gerçek, benim için kendi kendine yetmek demek.

iki haftadır kendim değilim; eskiden geçtiğim dönemler geri dönmüş, ama artık o ben değilim, eski kırılgan ben değilim, sadece farklı bir ağırlık taşımaktayım. bazı insanlar hayatımda parçalar hâlinde, tam merkezde değiller ama varlıkları bazı noktaları işgal ediyor; her köşede karşılaşıyor, her ortamda bir yankı bırakıyorlar, mecburiyetten değil, kendi seçimim olmadan varlar. insanlara karşı duygularımı sınırladım; bağlanmayı hızla getiren yapım yüzünden mesafe koyuyorum, gizemli olamamakla birlikte her şeyi konuşuyor, sonra sessizleşiyorum, kendi alanımı koruyorum. ailemin geçmişte bastırdığı suskunluk artık yok, sesim yerini buluyor ve istemediğim özelliklerdeki insanlar yanımda olmasın istiyorum; yavaş yavaş çevremi düzenliyorum, kendime alan açıyorum, sadece kendi sesimi dinliyorum. bu süreç içinde ne sevmek ne sevilmek önceliğim, sadece kendi varlığımın farkında olmak, kendi ritmimde olmak; kimseyi değiştirmeye çalışmadan, kimseye ihtiyaç duymadan, kendi dengemi kurmak. geçmişin yankısı hâlâ geliyor ama artık eskisi gibi etkileyemiyor; hayatımın parçası olan kişiler, mekanlar, anlar, sadece benim seçtiğim ölçülerde var oluyor, ve bu ölçüler tamamen bana ait. her gün, her dakika, kendi sınırlarımı ve mesafelerimi hissediyorum, ve bunun içinde, kendimi dinlemekten başka bir amaç yok; kimseye açıklamak, kimseyi etkilemek yok, sadece kendi varlığımın farkında olmak ve o farkındalıkla hareket etmek.

mütereddid bir sessizlik, köhne duvarların çatlaklarında ürperiyor. aciz bir ışık, kandilin fitilinde boğulmuş; sanki vakit, kendi kendine intihara meyletmiş. kör bir rüzgâr, pas tutmuş demirlerin arasından sızıyor, tavan arası örümceklerin dualarına mesken olmuş, bir zamanın kalıntısı, kendi yankısını kemiren bir hayalet gibi sessizce dolaşıyor odanın kıyılarında. ve ben, gölgemin gölgesine tutunmuş bir siluet, bir zamanın küflenmiş nefesinden kendime yeni bir mezar diliyorum.

nefesim kelimelerle doluyor, her nefeste hem kayboluyor hem de yeniden bulunuyorum. gözlerim sokak lambasının solgun ışığında geziniyor; kelimelerimle sarmaş dolaş oluyorum, hem kendiyle hem de kendi olmayanla konuşuyorum, sessizlikle konuşuyorum, gölgeyle konuşuyorum. her adımda zaman dağınık bir zil sesi gibi çınlıyor, geçmişin mahzun yankıları kulaklarımda; her ses bir kapı aralıyor, kapının ardında başka bir ben, başka bir kelime, başka bir acı. öylece yürüyorum, ne bir varış ne bir kaçış; sadece kelimelerle kendi içimde dans ediyorum, her kelime bir ağıt, her ağıt bir nefes, her nefes bir düş.

diyecek şeylerim var içimden sökülüp atmam gereken. masanın üstünde paketten üç dal kalmış kahvem taş gibi soğumuş. gece çökeli zaman oldu içimdeki karanlık mevsimleri eskitti
          sana bir çiçeğin kokusundan ya da eski bir masaldan söz edemem artık. dilim dönmüyor harfler ağzımda donuyor susmak değil bu yemin de değil. sadece içimde bir ses kısıklığı. hiç bilmediğim sokaklarda yürüdüm kayboldum geri döndüm tekrar kayboldum. kaldırımların dibindeki köpeklere dokundum kedilere göz kırptım.içimdeki yankılardan kaçmaktı niyetim olmadı. telefon çaldı bakmadım açmadım
          ne aradım ne bulamadım bilmiyorum
          tek bildiğim bir şeyi öldürdüğüm ya da yitirdiğim. bedenim başım zonkluyor susturmak istiyorum bütün dünyayı olmuyor. kendimle ne yapacağımı bilemiyorum

hep buraya kotu hissettigimde yaziyorum

ya kilomdan ya da basarimdan vuruyorlar. hatalarimi suratima carpiyorlar. artik yoruldum. sirf konusmasinlar diye yok olmak istiyorum.