Tam olarak bir şeyleri düzene oturtamadım. Her şey böyle. Hiçbir şeyim tam değil şu an.
Mutlu olamıyorum. Derslerime tam anlamıyla bağlı kalamıyorum. Planlarımı yarım bırakıyorum. Süreklilik sağlayamıyorum hayatımda. Umarım yaşama hevesim de yarım kalmaz...
Tam olarak bir şeyleri düzene oturtamadım. Her şey böyle. Hiçbir şeyim tam değil şu an.
Mutlu olamıyorum. Derslerime tam anlamıyla bağlı kalamıyorum. Planlarımı yarım bırakıyorum. Süreklilik sağlayamıyorum hayatımda. Umarım yaşama hevesim de yarım kalmaz...
Kendini dehşet iyi hisseden var mı? Hayır dehşet değil, iyi hisseden var mı? Kendimi minimum seviyede de olsa mutlu etmeye çalışıyorum olmuyor. Okul mu, gelecek kaygısı mı, şartlar mı tam olarak ne, cidden bilmiyorum. Tek yaptığım okuldan gelip ders çalışmak, kitap okumak ve ertesi güne hazırlanmak. Bu kadar. Tekdüzelik bir yaşam biraz koyuyor bana.
Okula başladık. Evet,tamam bu olası bir şeydi zaten. Ama adapte olmak niye bu kadar zorladı beni? Derslere değil, ortama. Yani insanlar nasıl bir anda çevresine alıştı, nasıl bir anda sevgili edindi, ne ara arkadaş buldular anlamıyorum. Okul açılmadan önce hiçbir şekilde bir arkadaş ortamım yoktu zaten. Belki de bundan olabilir.
Ben ve "olmayan sosyallik" kavramım bu olayı sindiremiyor.
Gençler bu arada kimseye güvenmeyin. Ne ailenize, ne akrabanıza, ne dostunuza. Ben sizin hiç tanımadığınız sanaldan bir insanım. Fakat bilin ki hepsi sizi ANINDA arkada bırakabilir. Bunu neden yazdım bilmiyorum. Sadece yaşadığım şeyin tarihi kalsın istedim