neoires

aslında sarıl ona ama benim için öyle

neoires

kırıldığım yerde boğuluyorum.
          
          asıl yoran, aldığım yara değil. o yaranın içinde hâlâ yaşamaya çalışmak. 
          çünkü bazı acılar geçmiyor, insan sadece onlarla yaşamayı öğreniyor. dışarıdan her şey yolunda görünürken insan kendi içinde sessizce parçalanabiliyor.
          bazen söyleyenmeyen cümlelerin, içe atılan kırgınlıkların arasında kayboluyorum. 
          belki hâlâ kırıldığım yerde kaldım. ama biliyorum ki insan sonsuza kadar aynı acının içinde kalmaz
          belki bugün kırıldığım yerde nefes alamıyorum ama bir gün bunla yaşamayı öğreneceğim.

jeoswn

Gözlerin, gecenin bağrında unutulmuş iki yıldız gibi,
          Varlığın, ruhuma işlenmiş zarif bir nakış gibi,
          Gülüşün, gecenin sessizliğinde açan bir bahar gibi. 
          Sen, kalbimin en kuytu yerinde sakladığım mukaddes bir sır,
          Ve ben, adını andıkça güzelleşen bir ömrün esiriyim.