sen olduğun sürece hâlâ inandıramıyorum kendimi sevginin bomboş bir şey olduğuna.
çünkü adın geçince bile değişiyor içimdeki mevsimler.
insan bazen bir kişide kaybettiği bütün inançları yeniden buluyormuş.
ama biliyorum.
herkes bir gün gider, herkes bir gün yarım bırakır.
sen hayallerimde hep benimle kalırken, gerçekler kulağıma başka şeyler fısıldıyor.
ve ben, en çok da bir gün senin de "herkes" olmandan korkuyorum.
belki de bu yüzden seni severken bile kaybetmenin ihtimalini taşıyorum içimde.