nevazahire

Nabeeer canooo 

Suzan..
          Benden bir cacık olmaz. Ben zorluğa gelemiyorum. Hastalansan bir tas çorba koyamam önüne, evi bir kat süpüremem, derleyip toplayamam. Başlayıp bıraktığım işlerin haddi hududu yok. Bir ev nasıl geçinir, tencere nasıl kaynar, ilerde çoluk çocuk olursa isteklerine nasıl cevap verilir, bilmiyorum. Sadece rızık derdi değil bu. Bütün olarak geçim kaygısı bendeki. Maddi ve manevi. Baba olabilir miyim, onu da bilmiyorum gerçi. Gerçek bir baba nasıl olur ki? 
          Yol yakınken...

Herkesin üstüme doğru geldiği o ters yolda kime yetişeceğimi, nereye varacağımı bilmeden koşup durdum. Yaşamayı nefes daralmasından, bacak titremesinden ibaret sandım. Üzerimdeki tüm gözlerden, kulağımdaki tüm seslerden, avucumdaki öfkelerden, içimdeki korkulardan kaçtım.  Kaçış  varsa bile evet, evet kurtuluş yok. Tam buradan sonra ya her şey çok iyi ya da çok kötü  olucak diye düşündüm.  Hiçbir şey olmadı.  Ne bir rüzgâr esti, ne bir yağmur yağdı.  Böyle saatler, günler, haftalar, aylar geçti.  Durdukça ne ağırlaştım,  ne çürüdüm.  Sanki hiç  var olmamış gibi hafiftim.  Kafamı her kaldırdığımda güldüm, ağladım, bağırdım, kapıları çarptım.  Ağzımdan çıkan her söz öfkeli, sevgi dolu, kırgındı. Hepsi aynı anda içimde uçsuz bucaksız ormanlar kadar sakindi. Öğrendiğim,  duyduğum, gördüğüm her şeyi en sevdiğim sandığımın  içine sakladım. Gönlümün görmediği kimseyi özlemedim.  Bazen kendimden sıkılmak  dışında hiç kimseye bir hissiyat beslemedim. Yalnız "bir ağaca koşup koşup sarıldım." Hiç konuşmadım çünkü anlatmak önemini yitirdi. Artık anlaşılmak istemiyorum.

Dedim insan, kendine dargın yürümektir insan. Yürüyorum diye yolda kalmamış sananların arasından, yarım deyince aklına ilk elma gelenlerin;
          başıma ve ayaklarıma adın kadar taş düşürürken, kendime hiç, sana çok baktığım bir yanılgıdan geldim ve buradayım.

İyi ki varsın Eren Bülbül. 

Yaşadığımın farkında olmadığım gibi dökülüyor yaşlar gözümden. Ben böyle hep amansız ve zamansız ağlıyorum ya bu acı mağaramdan geliyor. Ağlıyorum gene farkında olmadan bir yıldıza çarpmış da yere düşmüş parçacıklar gibi dağılıyorum. Bu kadar mı çok sevdalandın Ay'a da bu tutulma gündönümleri bitmiyor.

Ağladım çünkü seninle konuşamadım. Ağladım çünkü sen beni görmüyorsun ve ben seni seviyorum. Bilmiyorsun, tabi nerden bileceksin. Sen ancak birisi öldüğünde duygusal yaklaşıyorsun. Senin duygu radarına girebilmek için illa ölmek mi lazım Behzat? Haklısın, cesaretin olmadan ne yapacaksın ki? Hayatımda tanıdığım en korkak adamsın. Herkese meydan okuyorsun ama kendi duygularından korkuyorsun. Geçmişe saplanıp kalmışsın. En büyük felaketler senin başına gelmiş değil mi? En büyük acıları sen çekmişsin ben hiçbir bok bilmiyorum ki. Acı nedir bilmem, yalnızlık nedir bilmem. Dünyanın ekseni kaydı Behzat. On iki santim yerinden oynadı sen bana bir santim bile yaklaşmadın. Saplantılısın. 
          Mutsuz olalım ne var? Biz de mutsuz oluruz. 
          
          Ben seninle mutsuzluğa da varım.

Konuşuyoruz böyle ama yorulduysan susalım. Duymak istemediğin şeylerse söylediklerim tıkaca gerek yok, susarım. İçimde kalacağını bilsem de, üzüleceksen, ben o kelimeleri ağzımdan çıkmadan boğarım.

Ali şiir yazıyor mu hiç?
          Ali de Ayşe gibi midir; salondaki peteği kapatıp kendi çapında şiirler karalar mı? Bunları düşünüyorum. İlaç alıp tam uykuya dalacakken aklıma düşüyor her biri. Her şey sanki ben uyumak üzereyken olmuş gibi. Net hatırlamıyorum ama kesin biliyorum: Seni sevmek beni bir suya götürdü. O suya gittim ve dönemiyorum artık. İnsan bazen dönemiyor sevgilim. Her sabah, dilinin altına bir sözcük daha bırakıp dönemiyor. Ben bir ilk. Tam uyumak üzereyken nerelerden düştüm bilmiyorum. Ben bir ilk. Uyanır uyanmaz nerelerden kalktım, bilmiyorum.
          Dönemedim.

Bu münferit vaka başlı başına facia.