bu hissi gercekten anlatamiyorum. medikal acidan bile bakmam gerekiyor belki de buna. ben ciddi anlamda korkudan nefes alamiyorum. biri olmadan uyuyamiyorum. kulaklarima dolacak birinin sesi olmadan uyuyamiyorum. ben en son ne zaman bi sessizlikte uyudum hatirlamiyorum. artik buna alistim belki, seneler oldu ama zihnim bazen onu kandirdigimi fark ediyor ve gercek birine ihtiyac duyuyorum. benim, benimle konusarak uyutacak birine ihtiyacim var. cok uzuluyorum. uykumda dahi kendime yetemememe mahvoluyorum ama elimden fazlasi gelmiyor ki