Yine uyuyamıyorum, aslında yazmak için bahaneydi...
Aşırı stres içerisindeyim ve ne yapacağımı ne karar vereceğimi bilmiyorum. Herkes bir şey söylüyor. Kendi ailem bile kendi dedikleri ile çelişirken kendimin ne düşündüğünü bile bilmiyorum, ama cidden ne istediğimi ne düşündüğümü ne yapmak istediğimi, geleceğimi düşünemiyordum. Sanki bunları düşündükçe beynim bir boşluğa dönüşüyordu ve o boşluğu etraftaki sesler ile doldurarak bir şeyler düşünüyordum ama hiçbiri benim düşüncem değildi.
Resmen herkes benim zayıflığımı bilerek kendi fikirlerini yaptırmaya çalışıyorlardı. Suçlu hissetmek istemediğim için yada artık adı neyse bilmiyorum ama her söyledikleri şeyin sonuna "ama olmazsa gelip bana ağlama, üzülme" tarzında şeyler söylemelerinden bıktım, bunaldım hatta nefes alamaz hâle geldiğim zamanlar bile oldu.
Ama kimse gerçekten benim ne istediğimi sormuyordu. Sorsalar bile ben artık cevap bile veremiyordum. Önceden olsa üniversiteye gidip yönetmen olmak ve kendi filmimi yapmak derdim ama bunu dersem sanki insan öldürmüşüm gibi tepki verdiklerine şahit olduğum için artık hayal olarak bile düşünmeyi kendime layık görmüyorum. Ama sorsanız "kendi hayatında senden daha önemli birisi yok" 'kendi fikirlerin olsun" "kimseye göre hayatını şekillendirme" diyorlar ama asıl kendileri buna izin vermiyor.
Üniversite tercihlerimi değiştirmeden önce tedcihlerime sinema ve televizyonda eklemiştim ve içim asla rahat değildi. Kendi istediğim, yapmak istediğim ve okumak istediğim bölümü yazdım ama mutlu değildim çünkü eğer olurda o tercihim çıkarsa beni göndermeyeceklerine o kadar emindim ki sonra son tercih gününde o tercihlerimi değiştirdim.
Bazen gerçekten artık "yeter susun" demek istiyorum ama maalesef bunu yapma gücünü kendimde bile bulamıyorum... hatta çoğu şeyler için bile kendimde o gücü bulamıyorummuş gibi hissediyordum.