"Söyle düsün." dedi, "Insanlarin saclarimi
sevmesine baylyorum. Biri saclarimi oksadiginda
kediye dönebilirim."
"Ama saclarin yok?"
"Kesinlikle. Bu bir metafor. Insanlarin saclarima dokunmasin seviyorum, ama saclarim yok.
Kestirdim. Böylelikle sevdigim seyin ne oldugunu
unutabilirim. Unuttugum bir his, hala onu sevdigimi söyleyebilir miyim? Evet söyleyebilirim,
ama saclarim yok, yani aslinda sevip sevmememin de pek bir önemi yok, çünkü yok. Baekhyun da
boyle bir sey, onunla oldum da bu hissi unuttum degil de, onunla hiç olmadim. Ama onunla olmayi seviyorum, ama o yok. Saclarim gibi."
Sustugunda bos bos yüzüne baktim. Acitmisti. Yine
de dedim ki; "Chanyeol, higbir sey anlamadim."
"Evet." dedi murildanarak. "Ben de."