selamm bugun bolum yok ama asiri derecede icimi dokme seansi kurdum.
calismaya basladigim icin bolum yazamiyorum bu kiz artik is insani mi <3 kendimi asiri kapitalist materyalist bir birey gibi hissediyorum korkunccc. bir de kariyer planlamam aniden ciddilesmeye basladi ve ben sadece watty kitaplari yazip hayati makarasina yasayan sefil biri olmak istiyordum :d ama ilerlemek icin konfor alanimizdan cikmamiz gerekiyor zarttiri zort demeyecegim cunku depresyon insanin hayatta ileri gitme istegini öldürüyor zaten. bir sekilde devam ediyoruz iste. hersey anlamsizlasiyor, anlam yuklemeye de calismiyorum cunku bi ise yaramayacagini biliyorum. o boslugu siirlerle kitaplarla doldurmaya calismak da bayiyor bir noktadan sonra. o kadar kitap okuyorsun ki beynin kusmaya basliyor. kafka'nin babasina hak vermeye basliyorsun aminakoyim. oblomov rahatsiz ediyor cunku cok fazla sen. robotlasmak herseyden herkesden kacmak uzaklasmak istiyorsun. cocuk gibi hayatindaki kisilerin seninle ilgilenmesini istiyorsun, ne kadar aptal oldugunun da farkindasin bir yandan. cunku o iletisimi de senin saglaman gerekiyor. bazen birinin sana ulasmamasinin sebebi ulasamamasidir. kendini dis dunyaya kapattiktan sonra her defasinda insanlarin o zirhli kapilari kirip iceri girmesini bekleyemezsin. kalkip kilidi acman gerekir. disari cikmazsan bile birinin iceri girebilmesine imkan yaratman gerekir. bazen de kimse isteyerek sana gelmez. bunu degistirmek elinde degildir.
tikanip kaldigin anlarda sadece nefes almayi surdurmen gerekir belki de. hicbir kaynak tuketmeden ve yaratmadan, oturup icindeki boslugu izlemelisin. elini uzattigin hersey dagilip gidiyorken ve iyi olmasi icin cabaladigin (ve bazen cabalamadigin) herseyi yuzune gozune bulastiriyorken, teslim olmalisin.
substack yazilari gibi oldu neyse love y'all xo