bts ile ilk tanismam 6. sinifta oldu fakat onlari ne takip edebiliyordum ne de sarkilarini dinleyebiliyordum. not today'in yeni ciktigi zamanlardi, arkadaslarim dans hareketlerini ezberlemeye calisirken onlari izledigimi hatirliyorum. sonra buyudukce unuttum, varliklari aklimdan silindi. 11. sinifta tekrar tanistim ve bu tanisma black swan'la oldu. sarkiyi defalarca dinledigimi ve agladigimi hatirliyorum. sonrasinda diger sarkilarina bakarken, iceriklerini arastirirken seokjin ve hoseok'un askerde oldugunu ogrenmistim. sonrasinda digerleri de teker teker gitti ve iki yildan sonra geri geldiler. run jin zamanlari benim jin ile ilk tanismamdi aslinda. namjoon'un muzikleri bana her zaman kendi benligimi sorgulatirdi, hala sorgulatir. yoongi ise apayri bir hikaye benim icin, onun hakkinda saatlerce konusabilirim. hayatin adil olmadigini en cok onda ve kendimde gordum. hoseok benim kendimi tekrar sevmeye basladiktan sonra favorim oldu. taehyung her zaman sakladigim, kimseye tamamen gostermedigim benligimin bir parcasi oldu. jimin ise cocuklugum gibi gelir. jungkook ile stay alive sarkisiyla tanismistim. bana kendini cok cabuk sevdirmisti. bts'in en cok dinlemeyi sevdigim sarkisi sea olabilir, namjoon'un dedigi gibi en ihtiyacim olan anda sarki kulakliklarimdan calmaya baslar hep. hepsinde kendimden bir parca goruyorum, hicbirini digerinden ayiramiyorum bile. bias'in kim diye sorsaniz saatlerce dusunur yine de cevap veremem sanirim. simdi dort yil aradan sonra cikardiklari ilk album benim icin cok degerli, hem benim ilk albumum hem de ic dunyamda sanki bir seyleri basarmisim ve simdi kutluyorum gibi bir his veriyor. arirang'in benim icin anlamini asla kelimelere dokemem ama cok degerli oldugunu soyleyebilirim
