nigreos

İnsanlardan nefret ediyorum. 
          Sonu yokmuşçasına sevmekten nefret ediyorum.
          Duygusuz olmalarından nefret ediyorum.
          En çok da kendimden nefret ediyorum. 
          Çok sevişimden nefret ediyorum.
          Halbuki ne çok sevmiştim seni

Hayat ... Çok garip değil mi? 

Sevmek ne uzun kelime ben sen derdim onun yerine hem daha anlamlı hem daha güzel...

Her kalp başka notalarla çağırır sevdiğini ve biz birbirimizin notalarını hiç duyamayacak kadar yabancıyız . İstesen bütün Dünyayı sererim ayaklarının altına ama sevemem seni kalbimde bir başkası varken. 
          
          Hayat bu dizeler kadar acımasız işte bazen...

Bir zamanlar en kıymetlin olan insanın şimdi sadece eski bir anı gibi hissettirmesi fazla adaletsiz.

Yok olmak istiyorum. Herkes varlığımı unutsun. Her şeyi herkesi bırakıp gitmek istiyorum. Yoruldum.

Bizim bilmediğimiz bize çok uzak bir hayatta bambaşkayız. Yalnızlığı öfkemizle harmanlayıp güç demediğimiz o hayatta belkide bir masanın iki ucunda bir kez olsun dürüst olmayı başardığımız bir konuşmayla çoktan veda ettik birbirimize.

Sahi kim belirliyor bu normali? Meydan benim , bekleyen benim,uman benim , deliren benim! Kime ne?

Bende o insanlardan oldum artık uzun cümleler kurmaktan kaçınan. Nefesimin bedenimdeki ağırlığını kaybetmekten bile korkuyorum oysa ağız dolusu haykırmayı dilerdim.
          

Özledim ...