@ntuHnin_36
ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးဆိုတာ ကိုယ်တိုင်လုပ်ယူရတာပါပဲတဲ့..ထွက်ပြေးဖို့ဆိုတာသည်လဲ စိတ်အေးချမ်းဖို့အတွက်သာဖြစ်တယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ အချိန်ရောက်လာသည့်အခါ ပြန်ကြိုးစားရမှာပေါ့... အဲဒါကြောင့် ပင်ပန်းတဲ့အခါတွေမှာ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့တဲ့...
အမေကိုပဲ သနားမိတယ်။
မိသားစုထဲမှာ
မျက်ရည်အများဆုံးကျခဲ့သူက
အမေပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
စိတ်ပင်ပန်း၊ လူပင်ပန်း
အများဆုံး ခံစားခဲ့ရတာလည်း
အမေပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။
အဖေမှာတော့
အသောက်အစားနဲ့ ဖြေသာစရာတွေရှိခဲ့ပေမဲ့
အမေမှာတော့
အဲလို အားလပ်ခွင့်တစ်ခုတောင် မရှိခဲ့ဘူး။
အလုပ်တွေ များများလုပ်ခဲ့ရသလို
စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေလည်း
တော်တော်များခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့်
တစ်ခုခုဖြစ်တိုင်း
အဆုံးမှာ စိတ်နာရဆုံး၊
စိတ်ဆင်းရဲရဆုံးက
အမေပဲ ဖြစ်နေတတ်တယ်။
အမေ့နေရာကနေ ဝင်ကြည့်လိုက်ရင်
အမေသာ သနားစရာနဲ့အားနာစရာ
အကောင်းဆုံးတာ ပိုသေချာလာခဲ့တယ်။ #crd
စကားတွေမပြောဖြစ်တော့တဲ့အခါ တချို့လူတွေဟာ
ဘဝထဲက ထွက်မသွားကြဘူး။
စကားတွေထဲကပဲ
တဖြည်းဖြည်း ပျောက်သွားကြတာ။
အရင်က
အချိန်မရွေး ပို့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ စာတွေ…
အကြောင်းမရှိလည်း ခေါ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဖုန်းတွေ…
အခုတော့
ရေးပြီးဖျက်လိုက်တဲ့ စာကြမ်းတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။
စကားတွေ မပြောဖြစ်တော့တာဟာ
မခင်တော့လို့လည်းမဟုတ်ဘူး။
လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီတိုက်ပွဲတွေရှိနေကြတာကို
နားလည်လာလို့ပဲ။
စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ပြောရရင်
အရွယ်ရောက်လာသူတွေကြုံတွေ့လာနိုင်တဲ့ ဆုံးရှုံးခြင်းတွေထဲမှာ
ဆက်ဆံရေးတချို့လည်း ပါဝင်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။
တချို့ဆက်ဆံရေးတွေက
အဆုံးသတ်တစ်ခု မရှိဘူး။
နှုတ်ဆက်စကားတောင် မရှိဘူး။
ဒီအတိုင်း…
တိတ်တိတ်လေး ဝေးသွားကြတာ။
တစ်နေ့
လမ်းတစ်နေရာမှာ ပြန်ဆုံခဲ့ရင်
အရင်လို စကားတွေ အများကြီးပြောနိုင်မလားတော့ မသိဘူး။
ဒါပေမယ့်
မျက်နှာချင်းဆိုင်မိတဲ့အခါ
“ဒီလူ…
အဆင်ပြေနေသေးတာပဲ”
လို့ တွေးမိရုံနဲ့
တိတ်တိတ်လေး ပြုံးမိနိုင်ရင်
အဲဒါလည်း
ဆက်ဆံရေးတစ်ခုရဲ့ လှပတဲ့အဆုံးသတ်ပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ #crd
ကိုယ်က စကားတွေ အများကြီး ပြောတတ်တဲ့သူမို့လို့၊
ကိုယ် ငြိမ်သွားတဲ့အခါ... တချို့က စိတ်ဆိုးနေတာလားလို့ ထင်ကြတယ်၊
တချို့ကျတော့လည်း ပင်ပန်းနေလို့ပဲနေမှာပါဆိုပြီး သတိမထားမိကြဘူး။
တကယ်တော့...
ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို လူတိုင်း မြင်နိုင်ကြပေမယ့်၊
ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု ကိုကျတော့
ကိုယ့်ကို တကယ် ဂရုစိုက်တဲ့သူတွေပဲ သတိရပေးကြတာ။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့...
လူတစ်ယောက်က အကြောင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်မသွားတတ်ဘူးလေ။
စိတ်ထဲမှာ စဉ်းစားစရာတွေ အရမ်းများနေလို့၊
ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပျက်စရာတွေ ရှိနေလို့သာ
ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဒီတိုင်းလေးပဲ နေလိုက်တာ။
အဲ့ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ...
ဘာဖြစ်လို့လဲ လို့ အဖြေတွေ လိုက်မမေးဘဲ၊
ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ခပ်အေးအေးလေး ရှိပေးပြီး
ကိုယ့်ရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်ပေးမယ့်သူမျိုးပဲ လိုချင်မိတာ။
စကားလုံးတွေ အများကြီးနဲ့ ရှင်းပြနေရတဲ့ ဆက်ဆံရေးထက်၊@austin:ကိုယ်က စကားတွေ အများကြီး ပြောတတ်တဲ့သူမို့လို့၊
ကိုယ် ငြိမ်သွားတဲ့အခါ... တချို့က စိတ်ဆိုးနေတာလားလို့ ထင်ကြတယ်၊
တချို့ကျတော့လည်း ပင်ပန်းနေလို့ပဲနေမှာပါဆိုပြီး သတိမထားမိကြဘူး။
တကယ်တော့...
ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို လူတိုင်း မြင်နိုင်ကြပေမယ့်၊
ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု ကိုကျတော့
ကိုယ့်ကို တကယ် ဂရုစိုက်တဲ့သူတွေပဲ သတိရပေးကြတာ။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့...
လူတစ်ယောက်က အကြောင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်မသွားတတ်ဘူးလေ။
စိတ်ထဲမှာ စဉ်းစားစရာတွေ အရမ်းများနေလို့၊
ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပျက်စရာတွေ ရှိနေလို့သာ
ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဒီတိုင်းလေးပဲ နေလိုက်တာ။
အဲ့ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ...
ဘာဖြစ်လို့လဲ လို့ အဖြေတွေ လိုက်မမေးဘဲ၊
ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ခပ်အေးအေးလေး ရှိပေးပြီး
ကိုယ့်ရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်ပေးမယ့်သူမျိုးပဲ လိုချင်မိတာ။
စကားလုံးတွေ အများကြီးနဲ့ ရှင်းပြနေရတဲ့ ဆက်ဆံရေးထက်၊
ငြိမ်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် စိတ်အေးချမ်းမှု ပေးနိုင်တဲ့သူနဲ့ တွေ့ရတာ
ဘဝမှာ အဆင်ပြေဆုံးပဲ...။ #crd