nyseraphiss

Qəribə bir gün..

nyseraphiss

Bu gün qəribə bir gün idi.
          Səhərdən bəri hər şey normal görünürdü. Mən də normal görünürdüm. İnsanlarla danışdım, dərslərdən danışdıq, zarafatlar edildi, söhbətlər oldu. Hər şey adi bir gün kimi keçdi. Mən uzun zamandır içimdə daşıdığım bir mövzunu açdım. Bəlkə də artıq daşımaqdan yorulduğum üçün. Düşündüm ki, məni tanıyan insanlar məni anlayacaqlar. Amma olmadı. Biri "özün bil" dedi. Biri ürək atdı. Biri isə mənim nə hiss etdiyimi soruşmaq əvəzinə başqa bir şeylə məşğul oldu. Və qəribəsi budur ki, o an heç kim mənə pis davranmadı. Amma yenə də içimdə nəsə qırıldı. Çünki bəzən insanı ağladan şey qəddarlıq olmur. Sənin üçün dünyanın ən ağır mövzularından biri olan bir şeyin başqaları üçün sadəcə bir neçə saniyəlik söhbət olduğunu görmək olur. Mən başa düşdüm ki, insanlar məni düşündüyüm qədər görmürlərmiş. Mən həmişə onları görmüşəm. Səslərindəki dəyişiklikləri hiss etmişəm. Yaxşı olmadıqlarını anlamışam. Amma bu gün mən yaxşı olmadığım halda bunu hiss edən olmadı. Və bu məni gözlədiyimdən daha çox incitdi. Bir anlıq telefona baxdım. Bəlkə kimsə yazar dedim. Bəlkə kimsə "yaxşısan?" deyər dedim. Heç nə olmadı. Sanki mən o söhbəti heç açmamışdım. Sanki içimdən çıxan o qədər ağır cümlələr heç deyilmiş kimi havaya qarışdı. Mən isə ekranın qarşısında oturub bunu düşünürdüm: "Görəsən mən danışanda niyə heç kim eşitmir?" Bu sualın cavabını hələ də bilmirəm. Bildiyim tək şey odur ki, bu gecə ürəyim çox ağırdır. Çünki  bəzi insanlar sevdiyi birinə görə də ağlamır. İnsan bəzən sadəcə tək hiss etdiyi üçün ağlayır. Sanki hamı bir-birinə çatır, bir-birini anlayır, bir-birinin əlindən tutur, amma sən şüşənin o biri tərəfində qalmısan. Onları görürsən. Amma heç biri sənə çatmır. Bu gün ilk dəfə deyil ki, özümü tək hiss edirəm. Amma bu gün bunun nə qədər dərin olduğunu hiss etdim. Və indi gecənin bu saatında ən çox ağrıdan şey keçmiş deyil. Ən çox ağrıdan şey budur: Mən bu qədər susduqdan sonra danışmağı seçdim. Və heç kim bunun nə qədər çətin olduğunu anlamadı.

nyseraphiss

Ben, senin sırtına yük olduğumu fark ettim dün gece. Aradan onca zaman geçtikten sonra bunu anlamış olmam benim kabahatim, üzgünüm. Bir şeyler oluyor ve ben hep sana tutunmaya çalışıyorum. Seni istemeden dibe çekiyorum. Buna artık bir son verelim. Ben kuyudan sana seslenmeyi bir kenara bırakıyorum. Belki bir gün yolun düşer ve bir taşta sen atarsın. Artık yalan yok. Hesap kitap hiç yok. Yüzünü görmeyi dilediğim geceler son bulmayacak ama bunu ruhun da duymayacak. Ben gidiyorum. Hayır. Sandığın gibi çok uzaklara değil. Sadece aklından, fikrinden uzaklaşıyorum. Dedikleri kadar uzun bir yol mu bilemem ama çok canımın yanacağı kesin. Bir gün. Hiç ummadığın bir anda. Ayaklarına söz geçiremezsen ve yıldızların bile sönük kaldığı bir geceye şahitlik edersen. Yolun bir kuyuya düşerse. Önüne koyulan, seni inciten ne kadar taş varsa. Bir an bile düşünmeden. O kuyudan aşağıya at. Ama bakma. Kafanı eğipte dibe yanaşma. Ben, belki orada olurum. Gözlerinle beni yeniden tanıştırma. Umudu ceplerime sıkıştırma. Ben gidiyorum. Gitme eylemini fiile dökebilmeyi diliyorum. Yolun sonu nereye varır bilmiyorum. Belki de bambaşka bir kuyuda. Bu defa yerleri öperek. Canım yanıyor ama sen bilme. İçim kıymıklanıyor ama sen duyma. bir vedanın ertesindeyiz say. Belki bir kitabın son satırları bunlar. Hani hayatı buğulu bir camın ardından izliyor gibiyim demiştim ya. Farzet ki o buğulu cam kırıldı. Bir araya gelmez parçalara bölündü. Ben şimdi gidiyorum ama senden ne kadar uzaklaşabilirim bilmiyorum. Sırtına yük olamayacağım kadar uzak bir köşe bulmalıyım. Kapalı bir hava. Belki de soğuk. Rengi solmuş birkaç parça eşya ve bir kağıt parçası. Yanıma alabileceklerim bu kadar ama endişelenme. Kafamın içi kızıl kıyamet. Çok kalabalıklar bildiğin gibi değil. Ben şimdi gidiyorum. Kahretsin. Gidemiyorum. Kuyunun dibinde ölmeyi bekliyorum ve evet hâlâ. Üzgünüm ki hâlâ. Seni seviyorum.