Hala dusundukce icimi daraltan, beni bogan, kibar tabirle bu dunyayi terk etmeme bile neden olabilecek kadar agir bir donemden geciyordum. Simdi geriye donup baktigimda sanki abartmisim gibi hissediyorum ama sonra yasadiklarim birer birer aklima geliyor. Aklimi yitiriyormus gibiydim. Gulmelerim, verdigim tepkiler, yasadiklarim bana ait degilmis gibi geliyordu. Sanki bunlari ben degil de baska biri yasiyormus gibi… ya da ben bunlara boyle tepki vermemeliydim gibi. Tarifi zor, karmasik ve yorucu bir suru duygu icindeydim. Ama bildigim tek sey, gercekten kontrolden cikmis oldugumdu. Icimde sadece gitme istegi vardi. Kaybolmak, yok olmak istiyordum.
Gectigini soyleyemem… ama hafifledi. Yine o gunlerden biriydi. Bir seyler yazdim cunku kimseye anlatamiyordum. Kimse yoktu. Simdi ise en azindan bir parca anlatabildigim bir arkadasim var. Onu cok seviyorum. Ama o zamanlar gercekten kimsem yoktu.
Nasil oldu bilmiyorum ama o an gelip beni teselli etmeye calisman… o zamanlar belki farkinda degildim ama benim icin cok buyuk bir seydi. Belki de o karanligin icinde gordugum en ince, en gercek isikti. Bunun icin sana kalpten tesekkur ederim.
Umarim benim gibi dusunen, hisseden insanlara dokunabildigin icin… bu kadar iyi, bu kadar guzel bir insan oldugun icin yaptigin her seyin karsiligini misliyle alirsin. Gercekten cok mutlu olmani diliyorum.
Bir iki hafta sonra ozgur olacagim. Buralara daha fazla ugrayabilecegim. Belki o zamana kadar kendimi de biraz daha toparlamis olurum. Sana da destek olabilecegim, yazdigin her seyin ne kadar ozel oldugunu biliyorum. Bekle beni, olur mu?
Guzel geceler, guzel insan. Gecen, en az senin kadar guzel olsun. Her sey icin tesekkur ederim askim.
