Ευχαριστώ...
Αν έφτασες μέχρι εδώ, τότε θέλω να σου πω ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Το «Αντίο» ήταν η αλήθεια μου. Δεν ήταν απλώς μια ιστορία, ήταν τα βιώματά μου. Ήταν οι αναμνήσεις μου, τα συναισθήματά μου και ένα κομμάτι της ζωής μου που αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας. Ήταν η δική μου πραγματική ιστορία.
Το «Χωρίς Αντίο», όμως, γράφτηκε για εσάς. Επειδή εσείς το ζητήσατε. Επειδή δεν θέλατε να αποχαιρετήσετε αυτούς τους δύο ανθρώπους τόσο γρήγορα. Έτσι, άφησα για λίγο την πραγματικότητα στην άκρη και έγραψα ένα τέλος μέσα από τη φαντασία. Ένα τέλος που δεν έζησα ποτέ, αλλά που γεννήθηκε από τη δική σας επιθυμία να συνεχιστεί η ιστορία.
Μέσα από αυτά τα δύο βιβλία γνώρισα υπέροχους ανθρώπους. Ανθρώπους που μου εμπιστεύτηκαν τις δικές τους ιστορίες, τα δικά τους «αντίο». Άλλοι μου είπαν πως άφησαν πίσω μια πόλη, ένα χωριό, έναν σταθμό ΚΤΕΛ, ένα λιμάνι... Εγώ άφησα πίσω έναν άνθρωπο σε ένα αεροδρόμιο.
Και τότε κατάλαβα πως το «αντίο» δεν έχει συγκεκριμένο μέρος. Μπορεί να ειπωθεί οπουδήποτε. Αυτό που πονάει, είναι πάντα το ίδιο.
Σας ευχαριστώ για κάθε ψήφο, κάθε σχόλιο, κάθε μήνυμα, κάθε στιγμή που αφιερώσατε για να διαβάσετε την ιστορία μου. Δεν περίμενα ποτέ ότι κάτι τόσο προσωπικό θα έβρισκε θέση στις καρδιές τόσων ανθρώπων.
Εύχομαι να κρατήσετε από αυτά τα δύο βιβλία ό,τι έχει ανάγκη η δική σας ψυχή. Κι αν κάποτε βρεθείτε ξανά μπροστά σε ένα «αντίο», εύχομαι να θυμηθείτε πως, όσο κι αν πονάει, κάποια κομμάτια της ζωής μας αξίζουν να τα έχουμε ζήσει.
Με όλη μου την αγάπη,
Σας ευχαριστώ.
Υστερόγραφο:
Αν θέλετε να μου κάνετε μια τελευταία χάρη... κάντε μια ευχή για μένα.
Να μη διαβάσει ποτέ ο δικός μου Άρης αυτά τα δύο βιβλία.
