pame.gia.upno

Ειλικρινά η ιστορία σου ήταν φουλ αληθινή..Δεν έχω ζήσει κάτι τέτοιο αλλά πέρασε πολλά μηνηματα που με έβαλαν να σκεφτώ ξεκάθαρα το τι θα έκανα εγώ αν βρισκόμουν στην θέση της ηλεκτρας και κατέληξα πως ειλικρινά δεν ξέρω.Οταν διάβαζα το βιβλίο ένιωθα ενοχές λες κι έκανα εγώ κάτι τέτοιο αγχωνόμουν για αν θα το μάθει ο «Ιάσωνας»και μετά το τι θα γίνει..Εγώ ζήσει κάτι παρόμοιο αλλά με αρκετές διαφορές.Δεν υπήρχε άλλο αγόρι..Μιλούσαμε κάθε βράδυ και με έκανε να νιώθω ζωντανή αυτός ο άνθρωπος..με βοήθησε πολύ ψυχολογικά είμασταν πολύ κοντα.Δεν τον είχα δει από κοντά μου αλλά τον ένιωθα κοντά μου..εγώ Θεσσαλονίκη αυτός Αθήνα..τα πηγαίναμε καλά μέχρι που η μαμά μου τα έμαθε όλα ότι μιλούσαμε με έναν «ξένο»και μου τα έκοψε όλα.Μου πήρε το κινητό για 1 μήνα.τον σκεφτόμουν συνέχεια.το τι κάνει τώρα αν με σκέφτεται και άλλα ερωτήματα που ποτέ δεν μου απαντήθηκαν..όταν ξανά πήρα το κινητό προσπάθησα να συνομιλήσω μαζί του αλλά δεν είχε πλέον αυτό το προφίλ κι άλλο δνε έβρισκα..είχα την ανάγκη να του μιλήσω να του ζητήσω την γνωμη του απο το τι να κάνω εμ τους γονείς μου αλλά δνε ήταν έχει πλέον..το δεχτηκα αλλά ποτέ δεν σταμάτησα να έχω την ελπίδα ότι κάποια μέρα ίσως μου έρθει εκείνη η ειδοποίηση..

 Μέσα από αυτό με βοήθησες πολύ... Θα αναρωτηθείς, καλά 15 χρονον είναι πως γίνεται να έχει ζήσει κάτι καλύτερο; Θα σου πω όμως ότι έχω γνωρίσει τον δικό μου Άρη, χωρίς τον Ιάσονα όμως. Και χωρίς να είμαι εγώ η Ηλέκτρα του. Έχω νιώσει την ανάγκη να του μιλάω κρυφά τα βράδια, τον έχω αποφύγει όταν το έβλεπα έξω. Βέβαια όλο αυτό λειτουργούσε από απόσταση. Όχι επειδή μέναμε σε διαφορετικές πόλεις. Αλλά επειδή οι ζωές μας βρισκόταν άλλου. Δεν θα σου πω ότι τον έχω ξεπεράσει, ούτε πως δεν θα έτρεχα στην αγκαλιά του. Όμως μετά από τα λόγια σου κατάλαβα ότι στην ζωή μου θέλω έναν Ιάσονα. Ένα άνθρωπο να ξέρω ότι με αγαπάει αλλά και να μου το λέει κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη φορά. Ξέρω ότι πολλές φορές δεν ξέρουμε πως μπορεί να νιώσει κανείς τα λόγια μας, αυτό που στα δικά μου αυτιά ακούγεται ασήμαντο, σε κάποιον που χρειάζεται να τα ακούσει είναι η λύτρωση. Είμαι πολύ χαρούμενη που τα δικά σου λόγια αποτέλεσαν την δική μου λύτρωση ❤️
          Να προσέχεις πάντα τον εαυτό σου και να υπενθυμίζεις τα λόγια σου σε εσένα όταν χρειάζεται. Σου εύχομαι να βρεις τον Ιάσονα σου και αν τον έχεις βρει κράτησε τον γερά❤️❤️❤️ 
          Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου❤️

Γεια, διάβασα το βιβλίο σου στο wattpad. Είναι αστείο γιατί το διάβαζα όταν ακόμα έβγαζες τα κεφάλαια και περίμενα κάθε μέρα για την ειδοποίηση σου. Ήταν ένα βιβλίο μικρό, μικρό αλλά έντονο όσο έντονα δεν είναι βιβλία με 100 κεφάλαια. Μέσα από τις λέξεις σου έβγαινε ένα συναίσθημα, μια κατανόηση, σαν να είσαι εκείνη την στιγμή εσύ η Ηλέκτρα , να βρίσκεσαι εσύ στο δίλημμα της. Από την πρώτη μέρα, που είδα το βιβλίο στο τικ τοκ, ήμουν ολοκληρωτικά με τον Άρη. Με αυτόν που σε κάνει να μην ξέρεις τι σου συμβαίνει, να νιώθεις την ανάγκη να εξερευνήσεις. Μέχρι να διαβάσω το "γράμμα" σου μετά το τέλος του βιβλίου. Αυτά που είπες, πως όλες έχουμε γνωρίσει και θα γνωρίσουμε τον Άρη, όμως δεν αξίζει να χάσουμε τον Ιάσονα, την ασφάλεια, την σταθερότητα. Θύμωσα δεν θα σου το κρύψω, είπα " καλά τόσα κεφάλαια, τόσο κλάμα , για να μην καταλήξουν μαζί;" Όμως ξέρω ότι οι καρδιές τους θα είναι μαζί, αγκαλιά , για πάντα και ας μην είναι τα σώματα τους.

Ξέρω πως πολλοί στεναχωρηθήκατε με το τέλος και πιστέψτε με… κι εγώ το ίδιο.
          Αλλά δεν μπορούσα να το αλλάξω.
          Γιατί αυτή η ιστορία δεν γεννήθηκε από φαντασία. Γεννήθηκε από αλήθεια.
          Και όσο κι αν ήθελα κάποτε να υπάρξει άλλο τέλος… αυτό ήταν.
          Ένα αεροδρόμιο, ένα τελευταίο φιλί και δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ αλλά δεν έμειναν μαζί.
          Ίσως γι’ αυτό πόνεσε τόσο.
          Γιατί δεν ήταν “ένα τέλος βιβλίου”.
          Ήταν ένα αληθινό τέλος. 

«Κάποια αντίο δεν λέγονται με λέξεις. Λέγονται με μάτια γεμάτα δάκρυα μπροστά σε μια πύλη αναχωρήσεων.»

Ρε παιδιά… πραγματικά δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου στείλουν τόσοι άνθρωποι τις δικές τους ιστορίες. 
          
          Ιστορίες με απόσταση.
          Με ξενιτιά.
          Με ανθρώπους που έφυγαν σε άλλες πόλεις και χώρες.
          Με “σ’ αγαπώ” που δεν ειπώθηκαν ποτέ σωστά.
          Με αεροδρόμια, αποχαιρετισμούς και λάθος χρόνο.
          
          Και όσο σας διαβάζω, τόσο συνειδητοποιώ πως τελικά υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που κουβαλάνε ακόμα κάποιον μέσα τους.
          
          Οπότε αν έχεις κι εσύ μια τέτοια ιστορία…
          στείλε μου στο tik tok .
          Αλήθεια διαβάζω τα πάντα και μου αρέσει πολύ να τα συζητάμε μαζί σας. 

Νιώθω πως πολλοί άνθρωποι έχουν μια ιστορία σαν της Ηλέκτρας και του Άρη κάπου μέσα τους.
          
          Οπότε θέλω να σας ρωτήσω κάτι…
          είχατε ποτέ έναν άνθρωπο που αγαπήσατε πολύ αλλά η ζωή σας πήγε αλλού;
          Έναν άνθρωπο που έμεινε σωστός… αλλά σε λάθος χρόνο;
          
          Αν θέλετε, μοιραστείτε το μαζί μου. ( ακόμα και σε προσωπικό στο τικ τοκ ).
          Διαβάζω όλα τα σχόλια και νιώθω πως τελικά κανείς δεν είναι μόνος σε τέτοιες ιστορίες. 
          
          

Ήταν ένα πολύ όμορφο και αληθινό βιβλίο αλήθεια. Και εγώ τουλάχιστον επειδή ξεκίνησα να το διαβάζω αφού το είχες τελειώσει το τελείωσα μέσα σε μια μέρα. Θα μου άρεσε να έκανες και παράλληλο σύμπαν πχ που διάλεγε τον Άρη ή που τον διάλεγε εξ αρχής αλλά καταλαβαίνω ότι η ιστορία έχει ένα δικό σου κομμάτι και ήθελες να έχει αυτό το τέλος. Σε περιμένουμε σε επόμενη ιστορία!!

Ευχαριστώ πραγματικά όλους όσους διάβασαν την ιστορία μου μέχρι το τέλος. 
          Και να πω κάτι: δεν το παίζω συγγραφέας  γιατί πραγματικά ΔΕΝ το έχω με αυτό το κομμάτι. Απλά ήθελα να γράψω μια ιστορία που κουβαλούσα μέσα μου και να τη μοιραστώ μαζί σας.
          Η ιστορία έχει μέσα της αλήθεια. Έχει όμως και φαντασία. Είναι μια μικρή περίληψη κάποιων πραγμάτων της πραγματικότητας με διαφορετικά στοιχεία και αλλαγές — γιατί προφανώς δεν θα αποκάλυπτα ποτέ τις αληθινές πληροφορίες ή τα πραγματικά πρόσωπα.
          Ήταν απλώς μια μικρή διήγηση μιας ιστορίας που κάποτε υπήρξε κάπως… κάπου.
          Αν σας άρεσε, πατήστε ένα αστεράκι στα κεφάλαια ⭐️ και περιμένω πολύ τα σχόλια και τις απόψεις σας. Θα χαρώ αλήθεια πάρα πολύ να τα διαβάσω. 

Σας ευχαριστώ που μείνατε μέχρι το τέλος, που νιώσατε, που πονέσατε και που αγαπήσατε όλοι την  Ηλέκτρα.
          
          Και Άρη… σε ευχαριστώ που υπήρξες στη ζωή μου, έστω και μέσα από λέξεις.
          
          — Η.