Sanırım 18. yaşımın benden aldığı en kötü şey buradan uzunca bir süre ayrılmak. Dedim ya size insnın inssnlar ile o kadar uğraştıktan, onlara birşeyi anlatırken o kadar zorlanmaktan buraya gelim Ahsenimi yazamadım. İnanın o kadar çok yazdım yazdım sildim ki. Sanırım bu da bende bir ömür gelecek bir özellik oldu, insanları memnun edememekten korkuyorum. Halbuki burası benim için en eğlendiğim en özgür hissettiğim yerdi. Çok özlüyorum, sizi, Ahseni, Alçini yazmayı özlüyorum. Parmaklarım oraya gidemiyor, hatta bunları yazarken bile tereddütteyim. Beni merak eden güzel arkadaşlarım, belki çoğumuz birbirimizi tanımıyoruz, belki benden büyük ya da küçüksünüz bilmiyorum ama güzel kalbiniz ve bu zaman kadar olan tüm desteklerinize teşekkür ederim. Siz henüz 16 - 17 yaşındaki Yaseminin yazma hayalinde destek verdiniz. Ne kadar teşekkür etsem azdır, her birinize ayrı ayrı teşekkür ettiğimi ve sizi çok sevdiğimi unutmayın. Olur değil mi?