denizbentanırsınsen

Sadece arkadaşmıyız? 

‎`Bana ne verebilirsin?` dedin, 
          ‎canımı avuçlarına koydum. 
          ‎sevmenin ilerisi neydi? 
          ‎senden ötesine gitmedim.

Canımı istesen avuçlarına koyardım,
          “Dur” demezdin biliyorum, ben yine de soyunurdum.
          Herkes aklını seçti, ben seni savundum,
          Yanarken bile seni incitmem diye suskundum.
          
          Geceler adını duvarlara çarptı,
          Kalbim her seferinde biraz daha parçalandı.
          Aşk dediğin şey beni hayattan kopardı,
          Ben yaşarken içimde bir şeyler toprağa gömüldü, kapandı.
          
          Gidersen diye değil, kaldığın için acıdı,
          Çünkü varlığın bile yokluğa yakındı.
          Ben seni canımdan bile önde tutardım,
          'Canım dediğin şey zaten senden sonra kalmadı.'
          
          Eğer bir gün biri
          “Seni bu kadar kim sevdi?” diye sorarsa
          Cevap verme.
          Çünkü ben seni severken
          Hayatta olmayı başaramadım. 

“Tanrı’ya güçlü olduğun için değil, kırıldığın için yaklaşırsın.” 

Geceler adını taşıdı,
          Gündüzler seni sakladı.
          Ben seni unuttum demedim,
          Sadece alıştım, acıdı. 

Adını anarsam dağılır diye duâlarımda fısıldadım.
          Herkes biraz eksiltirdi seni, ben içimde tamamladım.
          Gittin diye bitti sanma, az da olsa incittin.
          Gittiğin günle geçmedi, kendimden eksildim. 

Sevmek ciddi iştir,
          ellerim titrer adını anınca.
          Bir şehir susar içimde
          sen konuşunca. 

insan sever belki dualarını, şair severse dudaklarını, şiirlere döker yürüdüğün yolları.  

Çok olmaya ne gerek var, az olmak varken. bitmesine ne kaldı, azalmaya yakınken.