otoportre

-.

.

eskisi gibi değilim, anla beni. avuçlarımda mayın tarlalarından söküp çıkardığım nasırlı, sabıkalı hayallerimi, senin hiçbir haritada adı geçmeyen tenha sığınağına birer emanet gibi bırakıyorum.  göç yollarında savrulmuş, tehcire uğramış o sahipsiz küller gibi savruluyorum göğsüne. artık merkez bankalarının vaatlerine, sonsuz ve sahte başkent maviliklerinin yalan dolan adaletine karnım tok. bizim aşkımız bu sınır boyunda, iki mültecinin şafak vakti telleri keserek birbirine kavuştuğu kanunsuz, muazzam bir illegalitedir!

reyhan karaca - iki gözüm, gel.

fabrika bacalarının isiyle kararmış bu arsız meydanlarda, herkesin birbirini ihbar ettiği karanlık fısıltı çağında duruyorum. "elalem" denilen o devasa, o kof müfreze, ahlakı bir giyotin gibi boynumuzda gezdiriyor. bakışlarımızı zincirleyen tekinsiz sessizlikten geçerek geldim sana. bu beton blokların arasında, ruhu makine dişlilerinde ezilmiş, yürüyen birer kadavraya dönmüş adamlar görüyorum. bir kadının hür sesinden, sokakta yankılanan pervasız kahkahasından tetiğe basılmış gibi irkilen, ödlek bir kalabalık bu! evlerinde şefkati bir suç gibi saklayan, sokakta ise birer linç aygıtına dönüşen bu yaralı canavarların iki yüzlü kederini çok iyi tanıyorum. gece günahlarına ağlayıp, sabah namus bekçiliğine soyunurlar. ama ben o uysal, hizaya getirilmiş çocuklardan değilim artık. avuçlarımda patlamaya hazır hayallerle, ömrümü senin haritalarda yer almayan, tekinsiz ve bakir sığınağına bir rehin gibi bırakıyorum. gökyüzünün uyuşturucu, sahte ve mavi masallarına eyvallahım yok artık; yalan teselliler burjuvazinin avuntusudur. bir kundaklama sonrasından arta kalan amansız küller gibi, kendimi senin her şeyi göze almış göğsüne savuruyorum. bu kirli kuşatmada aşk, fiyakalı bir kelime değil, dişlerimizle söke söke aldığımız son barikattır.

günlük tutmayı sürekli kılmak istiyorum.

uyuyamadığım gecelerin sabahında gözaltlarımdan mor çocuklar doğardı. mor çocuklarıma ninni söylerdi sabah ezanları.

ağlamıyorum diye üzülmüyorum sanma.

aptal

insanın, kötüye inat saklı kalmış güzellikleri hep vardır. sen şimdi bir otobüsün içinde günün bütün stresine katlanırken, ben sabah sabah uykulu gözlerle karşıma çıkan ve “günaydın" diyen ilk kitaba, üzerindeki yeşil kaplı deftere dalarım. insana yoldaş sözler, şarkılar, şiirler varsa, düşmesin mutluluğuna sinsi yüreklerin gölgesi… “uzak şehirlerde yaşayan kadınlar/ gönüllerini bağlar birbirine/ işte tam da bu yüzden nereye giderse gitsinler/ sonunda söz verdikleri yerde; Kürdistan’da birlikte dönerler yüzünü güneşe..“
sen yokken adımladığım bütün patikalarda adınla yıkarım ağzımı… güçlü ol kadın, güçlü ol… elbet kötüye rağmen bir güzel, geceye inat bir gün belirmekte penceremizden içeri….