oylesine_iste2829

Hayat bazı insanlara mutluluğu layık görmez.Ve çoğu zaman bunu kabullenmekten başka çaremiz de kalmaz.

Sanırım en kötüsü ise kendini kaybetmek.Unutmak.Mutlu ve huzurlu olmanin verdiği hissi unutmak.
          
          Zihnin de hislerin gibi donar yavaş yavaş.Sevmeyi unutursun sonra.
          Masumluğu.Kalbindeki iyi hislerin varlığını.Sadece bomboş buz gibi bir odaya dönüşür için.Benliğin.Geri dönüşü olur mu hiç öğrenemedim, öğrenebilir miyim bilmiyorum sebebini bilmediğim gibi.

"Ne acı,artık içimden yazmak bile gelmiyor Alyoşa."

Bazı insanların iyiliği, merhameti ve güzelliği bir tek bana uğramıyor sanırım.

Hayal kurmamayi öğren.

"Sanırım kalbimdeki ızdırap bir gün varlığının hissettirdiği güveni unuttugumda son bulacak."

Yaşamak nedir?Nefes almak mıdır?Sanmıyorum.Yasamanin sevgide,kalp çarpıntısında, bazen gözyaşlarında, bazense en sevdiğin içecekte,en sevdiğin mevsimde.Hala birşeylere heyecanlanabiliyorsan,hala bir şeylər en sevdiğin ise yaşıyorsundur.Muhim olan nefes alabilmek olmadı hiç bir zaman.Zor olan oldu genelde.Nefes alıp da yasayamayanlar var hala.Bir şeylərə dair həyəcan hissedemeyen.Pes mi etmək gərəkir böyle durumlarda,tekrar nefesi bulabilmek için...
          Bunun cevabina hiç ulaşamadım.Ulasabildigim zaman sanırım yine bu satırlarda olurum.Cunku bir insan hangi derecede pes eder,pes etmeli bunu kestiremiyorum.
          Acının büyüğü küçüğü olur muydu,yasın çeşitleri olur muydu?İnsan canı yanarken sebebini düşünüp mü susmaliydi,küçümsenebilir miydi kalp ağrısı?Bana hep otur şükret denildi.Canımdan can giderken de ömrümden ömür eksilirken də.Cocuklugum elimden alınırken de.Gelecek vaadedilirken de.Karsi çıkma seçeneğim vardı belki.Ama güzel şeyler hala var,güzel insanlar hala var.Hayat hakli bir noktada.Otur şükret ve sus.Tamamen yok olana kadar.

Bazen sadece çok üzgün olursun.

İnsanlar çok korkunç.

Bazen ödediğin bedellerin bittiğini zannedersin daha kötüsü gelene kadar.Hakettiğini düşünüp kenara çekilmek gerekiyormuş.Bazi mutlulukları bazı insanlara uğramazmış.