.

Hiç var olmamış gibi,fazla korkunç.

Sevgi bir insanın sahip olabileceği en tehlikeli duygulardan.Karşılığı var ise iyileştirir, yaşatır.Eğer yoksa denklem basit: acıtır, kanatır.Ben iki halini de en doruklarda yaşadım.Kötüydü.Biraz fazla.Ama mesele şu ki, bazen elimizdeki karşılığı bile olmayan sevgi iyi gelebiliyor.Nasıl mı?
          Şey gibiydi,ona duyduğum sevgi karşılığı olmasa bile yaşadığımı hissettiriyordu çünkü ondan bir parçaydı.Bunu sanırım yaşamayan birinin anlamasi çok zor.Aylarca o sevgiye tutundum,tek varlığım oymuş gibi.. Hatalar yaptım, çok kötü hatalar.O karşılığı olmayan şey dolsun diye yanlış insanları seçtim.Ama sorun yanlış insanları seçmek değilmiş,o boşluğu doldurmaya çalışmakmış.Beni kendime getiren şey ise karşılığı olan tek sevgiyi kaybetmek üzere olmamdı.Bazi insanlar vardır, gülüşleri bile size şifa gibi gelir.Onlara duyduğumuz sevginin haddi hesabı olmaz...Ama çok da korkarız, kaybetmekten, bitmesinden.Çünkü elimizde kalan tek şey onlardır.Bizi gerçekten sevip değer veren insanlar.Onlarin her sesinde yaşam gizlidir.Hayata bakış açınızı degistirirler.Başlı başına o huzurun kaynagi olurlar.Bu bana hep garip gelmiştir.Bir insan bir insana nasıl bu kadar iyi hissettirebilir? Bugün bahsettiğim o insanlardan birinin doğum günü.O muhteşem insanın mcmcmds.Umarim en güzel seneler senin olur ışığım.Yüzündeki tebessüm, kalbindeki huzur hep daim olsun.

Pes etmek için bile geç kalınmış.

          Sever misin insanoğlunu,
          Yaptıklarını bile bile.
          Kaçabilir misin kaderden,
          Yapacaklarını bile bile.
          
          
          

Yaşamaya değer bir hayat yok.

Hayat gerçekten yaşamaya değer mi?

İnsanlar mı kirletir şiiri,
          Yoksa şair midir kirlenen.
          

Umarım bir yerlerde hala kendin olarak kalabilmişsindir.

Yaşam.Bazılarımız için işkence, bazılarımız için ise lütuf.Peki ya değeri ne?Uğruna savaş verdiğimiz hayatın, hayatların değeri ne?Bilmiyoruz.Yüksek ihtimalle hiç bir zaman bilemeyeceğiz.Çünkü hayatımızın değerini ne belirler onu bilmiyoruz.İnsanlar mi,sevdiklerimiz mi,bedeller mi, başarılar mi.Hiçbiri yeterli değil.İnsan ömrünün değerini belirlemek için hiç biri yeterli değil.Hayatimizin değerini bile belirleyemeyecek durumlar için neden bu stres, endişe.Dünyaya bir kez geliyoruz.Hayatı bir kez yaşıyoruz.Sevdiklerimiz, geleceğimiz şu bu...
          Hiç kimse hayatımızı yaşamamıza engel olmamali.
          
          Yaşamak nedir?Sahi yaşamak sadece nefes almak mıdır, gülümsemek,huzurlu hissetmek, bişeyler başarmak mıdır? Sanmıyorum.Hayat hatalarla tamamlar bizi.Çektiğimiz acılarla.Önemli olan tek şey bedeller ödendiğinde , o eve geri dönüldüğünde insan kalabilmek.En çok kendimiz olarak kalabilmek.Aynaya baktığımızda bambaşka birini değilde daha güçlü ve  arınmış birini görmek lütuftur.Asıl kıymetli olandır.Hiç bir kayıp,hiç bir acı kendimizi kaybetmekten daha fazla acitamaz.Kendimizi unutabiliriz, görmezden gelebiliriz, kandırabiliriz.Ancak kaybetmemeliyiz.Çünkü geri dönüşü olmaz bunun.Ödenen bedellerin,yaşanan acıların bile bir manası kalmaz.İnsan hatalar yaparken insandır sırf hata yaptık diye kendimizi hiç etmemeliyiz.Hatirlamak lazım yapılan şeyleri ve ders çıkarmak lazım.O yara izi orda olmalı ki baktıkça kendinle gurur duy.Baktikca hatırla.Verdiğin savaşları,göz yaşlarını,hislerini.Kendini tamamen değiştirip benliğini unutursan manasi kalmaz geçmişin.Bir geçmişin bile olmaz.Bu yüzden en çok kendimizi görmek lazım,en çok kendimizi korumak lazım.İnsan kalabilmek lazım.

Önceleri insanların asla değişmeyeceği düşüncesindeydim.Yanılmışım yada böyle konuşmsk kolay olan.Çünkü o insan değişmemişse maske takmış, gizlenmiş demektir.Bu ise çok sevdiğimiz insanlar söz konusu olunca korkunç olur.Ama zaten yaşanacak olanlar çoğu zaman bellidir.Bilmek ise bazen hiçbjr ise yaramaz.