.

Kimin ne olduğunu zor gününde öğrenmek gibi bir gerçek var.

Yazıp yazıp silersin,çoğu zaman kaybedersin.

Umarım burayı hiç bir zaman kaybetmem,zira kendimi unutmam kaçınılmaz son olur.

Zamanla kaybetmek.

Sorun şuydu ki çok sevdiğin insanlarla moralin bozuk olduğunda bir anda sogukluk girer.Ev gibi hissettigin o yer buz gibi eser, üşütür seni.Tekrar iyi olduğunda* o ev yine sana sıcak bir yuva olur.İnsanlarin özeti budur işte.

Merhametim,sevgim en kötüsü ise kelimelerim çalınmış gibi.

Bazen kafanın içinde o kadar çok soru işareti olur ki parmakların kalem tuttuğunda zihninde canlanan tek şey o ızdırap verici sorular olur.Öldürmezler ama yaşatmazlarda.Teker teker alır senden zihnini benliğini.Akıl sağlığına eriştiği noktada çok şey unutursun.Neyi unuttuğunu bilmen ise en acı verici olandır.
          Onların mezarlıkları göz yaşlarıyla doluydu ancak benim mezar taşlarımın hepsinde geçmişim, benliğim, çocukluğum vardı.

Gerçekten gerek var mı yaşamaya,böyle bir hayatı yaşamaya?Yalandan ve göz yaşlarından oluşan bu varoluşu.Sanmıyorum,yaşam böyle ilerleyecekse gerek yok.Olmamalı.Demek istediğim bir şeyleri değiştirmek,pes etmemek.Her şeye rağmen birşeyleri sevebilmek.İnsanlar genelde en çok çaba harcadığı şeye değer verir,onu en çok yoran ama sonucunda mutlu eden,Yorulmasına değen.Hayat da böyle işte.Acısını çekmeden değerli olunmuyor,kıymet bilmek lazım.Sevmek lazım en çok kendimizi.Geç kalmadan hemde.Ben fazla geç kaldım.Sen kalma, kendine yaptığın en büyük iyilik bu olur.İnsan en çok kendine geç kalmamalı.Bedeli kötü oluyor çünkü.Bazen senelerini çalabiliyor,sen kendine yapma bunu.Gördüğün en ufak zorlukta o güzel merhametin kendine olsun,kendin için olsun.Emin ol bu alabileceğin en nadide hediye.
          
          İyi geceler dilerim,

Sanki çoktan gitmişim gibi, herşeyden ve herkesten.

Korkuyorum.Hayır sil.Korkumun bana yaptiracaklarindan korkuyorum.